| |  | |
| | | | |
| 22-04-2009 | |
|  
Niks geen misplaatste Hollandse nuchterheid, maar van meet af aan grootse plannen maken en die stuk voor stuk nog gaan waarmaken ook. Het Belgisch-Nederlandse Drive Like Maria rolde vanuit de oefenruimte rechtstreeks de finale van de Global Battle of the Bands in, tourde door de USA met slechts een demo op zak en vervolgens klopte wereldproducer Malcolm Burn (o.a. Bob Dylan, Iggy Pop) aan of ze geen zin hadden om hun debuutplaat met hem op te nemen.
Het resultaat doet zonder blikken of blozen enorm veel denken aan Queens Of The Stone Age op hun vroegere albums maar zit daarbij zo onverwoestbaar goed in elkaar dat je dat commentaar direct maar weer inslikt. Drive Like Maria rockt met een grote, vette hoofdletter R en snoert daarmee iedereen de mond, waarbij je nog maar één laatste mogelijkheid rest: headbangen tot je er bij neervalt. | |
 Bestel bij Platomania.nl
|
|
| 15-04-2009 | |
| 
Het is maar goed dat wij ons niet hebben laten afschrikken door de vooruitgesnelde berichten, want anders zouden wij dit meesterwerk niet eens op hebben durven zetten. Een gekwelde tiener Anja Plaschg; negentien jaar geleden geboren in Oostenrijk, die de meeste nummers voor dit indrukwekkende debuut zelfs schreef toen zij vijftien was! Het is dan ook opmerkelijk dat zij in haar jeugdige ongeremdheid juist zo'n doorleefd en volwassen plaat aflevert.
Zij viert haar (on)lusten sinister bot op doorgestudeerde piano-exercities (twaalf uur per dag!). Dat doet zij met een geldingsdrang van PJ Harvey ten tijde van White Chalk. Aan de andere kant toont ze de gevoeligheid zoals Joan As Police Woman en ook Antony dat zo goed kunnen. Maar andere namen die zich opwerpen zijn Tori Amos, die ook haar geesten bezweert met behulp van de piano, en Sigur Ros, want net als deze IJslanders zijn er verschillende passages van verstilde schoonheid. Lovetune For Vacuum geeft het begrip "donkerte" een hele nieuwe dimensie. Laten wij dan vooral ook het unieke onaardse talent onderstrepen van dit meisje dat niet geheel toevallig momenteel Nico speelt in een toneelstuk over de Velvet Underground. Ze bezit een emotioneel uitdrukkingsvermogen dat weinigen is toegedaan maar waarbij het wel lekker meehuilen is, vooral als het jou maar niet overkomt. Geen gemakkelijke plaat, die echter na enige luisterbeurten zijn ongekende kwaliteiten prijsgeeft.
| | |
Bestel bij Platomania.nl
|
|
| 26-03-2009 | |
| 
De liefhebbers van 'complexe, lastig te doorgronden rockmuziek waar je best moeite voor moet doen' wisten het allang: Stuurbaard Bakkebaard (SBBB) uit Eindhoven is een opmerkelijk trio. De eerste drie albums (Whistle Dixie, Mercedes en Chuck) waren vervreemdend, vuig, jazzy, hoekig en klonken impulsief. Maar bleken op een rare manier toch ook toegankelijk door die voorgoed-in-brein-nestelende refreintjes en hypnotiserende gitaarriedels. Een wonderlijke combi die er bij de trotse diehards in ging als koek. Muziekminnend Nederland smikkelde volop. Maar toen kwam album nummer vier: L'Amour.
Zonder het oorspronkelijke drietal (Onno Kortland, Timo van Veen, Marc Koppen) te kort te doen: de toevoeging van scratcher /geluidskunstenaar/dj DNA (Arjen de Vreede) is met recht een briljante zet geweest. Deze extra muzikale laag verbreedt de composities (kan dat nog?) en vermengt het veelal akoestische spectrum erg soepeltjes en verrassend automatisch met het elektronische genre. Natuurlijk zijn de welbekende ingrediënten van de muzikale SBBB-brouwels gelijk gebleven. De band kneedt de manie van Beefheart ('Oehoe'), de waanzin van dEUS ('Cuba'), het brommende van Waits ('Please') en de muzikale gekte ('White Daughter') van de Evil Superstars tezamen en bakt daar een eigen potje van. Nu echter strooit DNA daar ook nog eens zijn smaakvolle eigenzinnige kruiden over heen en worden muzikale smaakpapillen extra heftig geactiveerd. Soms proef je Soulwax ('Deutsches K'), dan weer Primus ('Analia') en zelfs de Beastie Boys ('Pimp My Funky Brain'). Het maakt L'Amour tot een zeer divers resultaat waar de liefhebber helemaal voor zal gaan. En die liefhebber kan overal zitten, de nickname SBBB klinkt alvast lekker internationaal. Met recht een prachtige L'Amour du Monde, dus!
| | |
Bestel bij Platomania.nl
|
|
| 11-03-2009 | |
| 
Alle superlatieven voor trompettist Colin Benders schieten te kort, zo lijkt het. En terecht, want deze Utrechtse muzikant, die vroeger in Relax speelde, tilt alles naar een hoger niveau. Hij sprong op Noorderslag er met kop en schouder bovenuit. The Hermit Sessions is opgenomen met een speciaal door hem samengesteld hiphoporkest dat klinkt als een geoliede machine. Het is een afwisselend en vooral ook verfrissend album geworden, waarop Kyteman zichzelf geen enkele beperking opgelegd heeft.
Kyteman heeft gebruik gemaakt van invloeden uit de jazz, reggae, blues, maar ook rock en hij flirt zelfs even met electro. Af en toe wordt wat gas teruggenomen, om er vervolgens weer keihard voor te gaan. Zijn huisgenoten, de rappers Paradox en de Franstalige rapper ReaZun spelen een grote rol op de plaat, maar ook rappers BangBang, Blaxtar en GMD doen mee. Centraal staat natuurlijk het fantastische getrompetter van Benders. Doordat het allemaal live is ingespeeld, krijgt het ook een organische en dynamische inpuls. Rappers, strijkers, blazers, drummers en toetsen, alles is allemaal strak gedirigeerd door Kyteman zelf. Soms krijg je het idee dat zelfs de geest van Manu Chao rondwaart.
Hoewel The Hermit Sessions bestaat uit een veertiental tracks, intro en outro meegerekend, voelt het aan als één grote jamsessie, waar het zweet langs de muren naar beneden druppelt. Op cd al een genot, maar dit moet u gewoon live gaan zien.
| | |
Bestel bij Platomania
|
|
| 03-03-2009 | |
| 
The Whitest Boy Alive is het project van Erlend Oye, beter bekend van de Kings Of Convenience. Rules is het tweede album en ook hier blijft de groep het concept trouw: vier mannen in een ruimte, die muziek maken, zonder effecten en overdubs, puur en natuur en wat je ziet is wat je krijgt. De ideeën voor de tracks komen uit soundchecks en live jams en zijn in latere sessies uitgewerkt en opgenomen.
Het resultaat is een dance gericht geheel, waarbij je meer aan downtempo moet denken dan aan knallende beats, vol uitstapjes richting de jazz, elektronica, folk, wat easy-listening, pop en wie goed luistert hoort er zelfs een sprankje new wave in. Het staat vol warme Rhodes en een catchy synthesizer, met fraaie melodieën, plukkende bassen, funky gitaartjes, eenvoudige drums en de warme, zachte stem van Erlend Oye, die daar als een rode draad doorheen loopt. Fragiele liedjes, die sterker zijn dan ze lijken. Rules is een dromerig, organisch en nu en dan zelfs melancholiek album, vol elektronica in de breedste zin des woords, dat op sommige punten nog eens dansbaar is ook. Na het indrukwekkende debuut Dreams is ook Rules zo'n album waar je het liefst mee opstaat en ook weer het liefst mee naar bed gaat.
| | |
Bestel bij Platomania.nl
|
|
| 25-02-2009 | |
| 
Misschien zou deze albumrecensie in de Friese of Oudhollandse taal moeten verschijnen, zoals ook de volledig in streektaal gezongen luisterliederen van de zanggroep Three-ality niet helemaal van deze tijd zijn. Die Nederlandstalige nummers stammen lijken zo uit de Middeleeuwen en renaissance overgevlogen.
De vergelijking met groepen als Laïs en Rapalje ligt dus heel erg voor de hand. Met die uitstekend geproduceerde arrangementen die soms ook wel verrassend modern uitpakken, is het zeker niet gek om Three-ality als de Friese Fleet Foxes te bestempelen. Rapper Ali B. heeft inmiddels kennisgemaakt met deze dames. Dat zou de doorbraak van Three-ality kunnen betekenen. | | |
Bestel bij Platomania.nl
|
|
| 02-02-2009 | |
| 
Animal Collective wordt door fans en critici op handen gedragen als één van de meest vooruitstrevende bands van de afgelopen jaren. Zowel Strawberry Jam als het eveneens briljante solo-album Person Pitch van Panda Bear scoorden in 2007 dan ook hoog in de jaarlijsten. Ondanks dat de groep sinds Sung Tongs (2004) wat minder experimenteel te werk gaat, bleek hun aanpak toch nog vaak te onconventioneel om een groot publiek aan te spreken.
Dit magische nieuwe album - dat bijna een jaar geleden is opgenomen - is hun meest toegankelijke werkstuk geworden. De invloed van Panda Bears solowerk is evident. De inventieve songstructuren zijn weliswaar nog steeds behoorlijk ongrijpbaar maar de uitvoering is dit keer ontdaan van alle stekeltjes. Avey Tare laat zelfs zijn befaamde schreeuwzang achterwege. Wat overblijft zijn verbluffende soundscapes van (meerstemmige) Beach Boys- vocalen zwemmend in een psychedelisch bad van kleurrijke elektronica, hypnotiserende samples en opzwepende beats. De euforische harmonieën bezorgen je geheid een weldadig zomergevoel. Wie verstandig is viert daarom dit jaar vakantie in Animal Collective's Merriweather Post Pavilion. | | |
Bestel bij Platomania.nl
|
|
| 22-01-2009 | |
| 
Ze verhuisden van Bowling Green, Kentucky in de VS naar Engeland omdat ze het zat waren om voor elk optreden een dag of langer te moeten reizen. Amerika is groot, en op een dag is Cage The Elephant dat ook. Want de band springt met een rotsprong in het diepe. De energieke muziek van Matt Shultz en zijn groep doet denken aan de Red Hot Chili Peppers en ook de funky leest waarop de meeste tracks op dit debuut zijn geschoeid is bloedje heet.
Akoestische blues mixen met hiphop doen de heren ook. En gewoon recht vooruit rocken is evenmin een probleem. Als Cage The Elephant zo doorgaat, heeft rock 'n roll er weer een spreekbuis bij, een groep met oog voor het verleden, beide poten stevig in het nu en nieuwe ideeën en energie. Tot die tijd is dit het lekkerste bandje van het moment. | | |
Bestel bij Platomania.nl
|
|
| 09-01-2009 | |
| 
De voorgangers van 808s EN Heartbreak, The College Dropout (2004), Late Registration (2005) en Graduation (2007), leverden Kanye West massa's respect op van recensenten en een miljoenenpubliek van zowel hiphop- als popfans. Workaholic West grossiert op die albums in lekkere hooks, soulfulle producties en spitsvondige persoonlijke teksten. 808s & Heartbreak zou wel eens de geschiedenis in kunnen gaan als een emotioneel buitenbeentje in het oeuvre van de uitgesproken artiest.
Het is het sluitstuk van een zwaar jaar. Eerst verloor West zijn moeder en vervolgens liep de relatie met zijn verloofde op de klippen. Alles op dit album ademt deze verliezen. Zonder uitzondering bieden de teksten ons uitzicht op de planeet waar Ye zich nu wel op heel eenzame hoogte bevindt. Enige psychologie van de koude grond ontbreekt daarbij niet. De teksten worden stijlvast onderbouwd met een sound die grotendeels van dezelfde kille, maar daarom niet minder emotionele, bodem komt. De muzikale hoofdrollen zijn weggelegd voor de Roland 808 die, soms aangevuld met summiere piano-, cello en vioolpartijen, in elk nummer present is en Auto Tune. Het boeiende is dat Auto Tune hier veel meer als creatief instrument wordt gebruikt dan als middel om de notoir niet al te beste zangkwaliteiten van West te verhullen. Dat Kanye West zijn artistieke vrijheid grijpt en daarmee een consistent album aflevert waarop hij zich verder buiten gebaande hiphoppaden begeeft dan ooit tevoren, is bewonderenswaardig. Maar stilletjes hoop ik wel dat hij met zijn volgende album weer een rijkere, meer upbeat lijn te pakken heeft.
| | |
Bestel bij Platomania.nl
|
|
| 20-11-2008 | |
| 
Na het pareltje Songs 'n Sounds consolideerde het duo Solo zijn positie in de Nederlandse popwereld als een heipaal in de polder met Solopeople. Een opvolger wekt dan ook hoge verwachtingen. De onheilspellende titel weerspiegelt daadwerkelijk de toekomst. Solo gaat zijn naam eer aan doen, gaat solo. Dit is het laatste album dat Michiel Flamman samen met Simon Gitsels maakt en een soloplaat zit al in het verschiet.
De scheiding was echter een bewuste beslissing en de plaat is dan ook optimistisch van aard. Voor de opnames toog het duo naar de fameuze Tiny Telephone studio (The Mountain Goats, Death Cab for Cutie) in San Francisco om in zeventien dagen een mooi geheel te smeden. Het doel was het geluid direct en organisch te houden. Dat is gelukt. De nummers zijn in één keer met band ingespeeld. Het perfectionistische van de voorgangers is eraf. De comtemplatieve toon in intieme momenten wint daardoor aan karakter. De aansprekende muzikaliteit is op subtiele wijze in de composities bewaard gebleven. Er is sprake van een begeesterde gedrevenheid die mooi combineert met de optimistische toon. Solo brengt een sprankelend gevoel dat mooi past bij de zomerige herfst dit jaar. Het is bijzonder dat drie platen vanuit afwijkende werkwijzen van één duo drie dergelijk overtuigende resultaten heeft opgeleverd. Before We Part is wederom volop genieten van volgroeide pop uit het spectrum van Solo. | | |
Bestel bij Platomania
|
|
| 29-05-2008 | |
| 
Jet Canneman
Als beginnende band draait het allemaal om opgepikt worden door een radio- of tv-station. Groot was dan ook de vreugde bij het Nederlandse Good Things End (GTE) toen TMF, na het beluisteren van hun demo, de band prompt uitriep tot Kweekvijver Talent. 3FM volgde even later en voilà, met voldoende airplay was de eerste stap richting succes gemaakt.
Het nummer waar het allemaal mee begon, `I know`, is meteen ook het sterkste nummer van het debuutalbum Out of Nowhere. Poppy rock, met melodielijntjes die na een paar keer luisteren blijven hangen, zo valt het geluid van GTE het beste te omschrijven. Het lijkt er alleen soms op dat de jonge bandleden nog iets teveel hebben gelezen in `een debuutalbum maken voor Dummy`s`. De drie broers en hun zus wagen zich dan ook aan een verplichte ballad, het drakerige `Lonely`, maar deze misstap is hun vergeven. Gelukkig blijft de rest van de nummers goed overeind, mede door de sterke zang van frontvrouw Colette.
Move over Kelly Family, want wij hebben de talentjes van Good Things End. Gelukkig zonder teksten over de liefde voor een alien, maar wel met een fris debuut op zak. Verassend is het niet, maar dat pretendeert Good Things End ook helemaal niet te zijn. Ze willen vooral trots zijn op wat ze maken en dat kunnen ze zeker zijn.
| | |
Agenda
|
|
| 17-04-2008 | |
| 
Jet Canneman
Hit me TV is zo'n bandje dat vanaf het ene op het andere moment kwam, zag en overwon. In maart dit jaar ging er opeens een buzz door muziekminnend Nederland. Het catchy 'Maybe the Dancefloor' werd grijsgedraaid op 3FM en Kink FM, maar welk Nederlands bandje ging er eigenlijk schuil achter die single?
Hit me TV bestaat uit vier Amsterdamse jongens, die al een tijdje bezig waren met muziek maken. Eerst nog onder de naam Skip the Rush, maar toen een gitarist vertrok en er een synthesizer werd toegevoegd was het tijd voor een nieuw geluid en dito naam. Hit me TV was geboren. Als Skip the Rush had de band op de Gentse feesten al indruk gemaakt op de Vlaamse producer Frank Duchêne, die eerder samenwerkte met Soulwax en Ozark Henry en nu meewerkte aan het titelloze debuut van Hit me TV.
Een indrukwekkende kickstart dus voor dit Amsterdamse bandje. En na het beluisteren van hun plaat moet gezegd worden; Hit me TV verdient ook alle lof. Aanstekelijke indie-pop met prettige dancebeats eronder, zo valt de sound het beste te omschrijven. De band zelf wordt graag een danceband genoemd. De electronica speelt inderdaad een zeer voorname rol in alle nummers maar ook als de band gas terugneemt, blijft het spannend, zoals in het prachtig breekbaar gezongen 'Stars'. Naast de huidige single 'Maybe the Dancefloor' staan er nog minstens vijf nummers op het album die zo als single kunnen worden uitgebracht. De hype is dus waarschijnlijk nog maar net begonnen. Dat Hit me TV wel heel duidelijk geïnspireerd is door bands als the Killers en Hot Hot Heat is de band vergeven. De catchy sound is dan wel niet vernieuwend, maar wel erg lekker.
En, dat mag ook wel eens gezegd worden, wat is het een verademing om van een Nederlands bandje Engels te horen zonder tenenkrommend accent. De komende maanden mogen de heren hun reputatie live gaan waarmaken. Als Hit me TV live ook zo weet te overtuigen, gaat de band een hele mooie toekomst tegemoet.
| | |
| |
| 05-02-2008 | |
| 
Charlotte Kuyvenhoven
The Mars Volta is een goed voorbeeld van een band die met vrij ontoegankelijke muziek toch veel succes boekt. De twee oprichters, gitarist/producer Omar Rodriguez-Lopez en tekstschrijver/zanger Cedric Bixler-Zava - beiden ex-leden van wijlen At The Drive-In - weten zowel op plaat als op het podium een breed publiek voor zich te winnen. Hun vierde cd is net als de eerste twee - De-Loused in the Comatorium en Frances the Mute weer een conceptalbum geworden. Ditmaal is het thema een ouija bord dat Rodriguez-Lopez in Israël kocht voor Bixler-Zava.
Als we het verhaal moeten geloven is er een hoop misgegaan tijdens het opnemen van het album, dankzij een geest genaamd Goliath die zij met dit bord zouden hebben opgeroepen,. Een opgestapte manager, gezondheidsproblemen, de studio die onder water liep en verdwenen opnames zijn een paar van deze tegenslagen.
Toch is het gelukt, en hoe. Met het knallende openingsnummer 'Aberinkula' is de toon meteen gezet: we hebben hier wederom te maken met de progressieve, experimentele muziekstijl die we van de Amerikanen gewend zijn. De tweede track 'Metatron' heeft een catchy refreintje dat ervoor zorgt dat je stiekem mee gaat deinen. Maar even later beland je weer terug in de drukke mix van psychedelica, rock, jazz en oosterse invloeden die op de gehele plaat te horen is.
Ook de rest van de cd heeft af en toe een toegankelijk refrein zodat je niet geheel overspannen raakt van het muzikale geweld dat deze heren neer weten te zetten. Er is zelfs plaats voor een ballad onder de naam 'Tourniquet Man'. Een erg experimentele ballad, dat wel, maar wat kunnen we anders verwachten.
The Bedlam in Goliath is goed voer voor de geoefende luisteraar en niet één om op te zetten als je van plan bent achterovergeleund in je stoel een boek te gaan lezen.
| | |
| |
| 20-12-2007 | |
| 
Fanny Bartels
Dat de Schotse singer/songwriter Amy Macdonald pas twintig jaar jong is, is niet te horen aan haar muziek. In Groot Brittanië heeft ze groot succes met haar - in mei dit jaar verschenen - debuutalbum This Is The Life, waarvan vier nummers al als single zijn uitgebracht. Met haar nasale stemgeluid doet ze denken aan de zangeres van The Cranberries, en met haar folkinvloeden benadert ze de muzieksfeer van The Corrs.
Toch zijn dit niet de bands die de zangeres ertoe brachten muziek te gaan maken. Zelf ziet ze Travis en Pete Doherty als haar grote inspiratiebronnen.
Er valt kwalitatief niets af te dingen op Macdonalds nummers. Toch zou haar muziek wel wat rauwer mogen klinken. Voor een jonge twintiger met haar smaak en ideëen, klinkt This is the Life erg zoet, en haast middle-of-the-road. Daarnaast ontbreekt het aan een goede ballad op het album. Maar gelukkig heeft de jonge Macdonald nog ruim voldoende tijd. Ondertussen heeft ze met haar debuutalbum terecht een plaats tussen de bekende britpopnamen verworven. | | |
| |
| 24-10-2007 | |
| 
Fanny Bartels
De gebroeders Sam en Jan Valkenborgh uit Stabroek richtten in 2005 hun band Fixkes op. De naam verwijst naar een bijnaam die Sam ooit kreeg. Met de nummers 'Kvraagetaan' en 'Ongelukkig' had de band in België en Nederland begin dit jaar al succes. Nu verschijnt hun debuutalbum bij het Nederlandse label Excelsior Recordings. Hun muziek kenmerkt zich door het gebruik van hun eigen Belgische dialect, waarmee ze in de voetsporen treden van Flip Kowlier.
Ook het genre doet denken aan deze laatste, maar dan met een laagje glazuur erover heen. De zoete stem van Valckenborgh laat je meezwijmelen over de grens. Wie echter de tekst van de nummers eens goed beluisterd hoort dat deze niet altijd over rozengeur en manenschijn gaan. In het nummer 'Vrijdagvond' gaat Fixkes een samenwerking aan met rapper Meta van de Freestyle Fabrik en zangeres Mira. Dit is tevens het enige upbeat-nummer, de rest van het album is akoestisch. Het titelloze debuutalbum van de Fixkes is een duidelijk geval van smaak; als je ervan houdt ben je direct verkocht. | | |
| |
| 13-09-2007 | |
| 
De Canadese formatie The Tragically Hip (the Hip) komt alweer met zijn elfde studioalbum: World Container. Dit maal geproduceerd door niemand minder dan Bob Rock, bekend van onder andere Metallica, The Cult en Lostprophets. En dat is te merken in een lichte muzikale koerswijziging: iets meer noise en wat meer uptempo nummers, zonder de identiteit van de band aan te tasten.
Gitaarrock met een bluesy inslag, overgoten door het gepassioneerde karakteristieke stemgeluid van Gordon Downie. World Container is misschien wel het meest emotionele en toegankelijke album van The Tragically Hip in hun twintigjarige geschiedenis! | | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 06-09-2007 | |
| 
Het derde album van Saybia ligt in de lijn van de eerste twee; ze zullen er weinig nieuwe zieltjes mee winnen maar ze hebben er met de eerste twee gelukkig al ruim genoeg veroverd. Dit deden ze met goed gecomponeerde liedjes in de Coldplay-traditie, en gaven daar een Deense draai aan mee. Vaak mooie ballades, soms up-tempo poppy rockliedjes, altijd melodieus. Eyes On The Highway bewijst dat Saybia een blijvertje is.
| | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 30-08-2007 | |
| 
In vergelijking met Angels Of Light zijn de Swans een enorm monument met een indrukwekkend oeuvre. Toch heeft het 'nieuwe' project van Michael Gira sinds het uiteenvallen van de Swans in 1997 ook al weer een behoorlijke discografie opgebouwd. 'We Are Him', hun vijfde album, is het zoveelste nieuwe hoofdstuk in de imponerende carriere van Gira.
Volstrekt uniek, individueel en opzienbarend. Zachtaardiger dan Swans maar op dat vlak minstens zo intens. Met gastbijdragen van Akron/Family, Bill Rieflin (huidige drummer R.E.M.), Christoph Hahn (Swans), Eszter Balint, Julia Kent (van Antony's The Johnsons), Larkin Grimm en vele anderen.
| | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 30-08-2007 | |
| 
Bij het Canadese Constellation label zijn ze al jaren grote fans van Vic Chesnutt. Toen ze er in Montreal lucht van kregen dat Chesnutt een nieuwe plaat wilde maken stond de hele scene paraat om mee te spelen: A Silver Mt Zion, Frankie Sparo, Hanged Up, Godspeed enz.. Bovendien speelt Guy Picciotto van Fugazi een prominente rol.
Chesnutt blijkt z¿n sterkste plaat in jaren te hebben gemaakt. Intens, dynamisch, melancholiek, romantisch en meeslepend. Af en toe is hij een enorm getergd soort Nick Cave, maar Chesnutt deinst ook niet terug voor het toegankelijker singer-songwriter werk. Mooie plaat voor de fans van Sparklehorse, Lambchop, R.E.M., Tindersticks, Calexico en ga zo maar door. | | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 23-08-2007 | |
| 
Na jaren van stilte klinkt de originele line-up nog altijd meer als George Harrison dan als Lennon & McCartney op een nieuw album vol klassieke Rock met een heerlijke Sixties feel. In samenwerking met een all-star team aan hitproducers als Tchad Blake (Crowded House), Sam Williams (Supergrass) en Chris Sheldon (Foo Fighters) bewijzen de boys nog steeds een album te kunnen maken dat je meteen pakt. Kula Shaker is terug.
| | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 15-08-2007 | |
| 
Volgens de Britse krant The Guardian is dit nieuwe album de beste van The Coral tot dusver. In ieder geval is te horen dat The Coral haar experimenteerdrang enigszins heeft ingetoomd, met als resultaat een elftal pop/rockliedjes van klassieke '67 Westcoast-snit.
Hun Liverpool-roots verloochenen ze dus niet, ook al is het album opgenomen in de studio van Noel Gallagher. Andere referentiepunten (dan The Beatles) zijn Van Morrison, The Doors en de Isley Brothers. Erg retro allemaal inderdaad, maar daar is niets mis mee als het zo vakkundig wordt gedaan, en zulke fijne liedjes oplevert. | | |
| |
| 09-08-2007 | |
| 
Deze hedendaagse Janis Joplin maakt hartverscheurende klassieke rocksongs met een mainstream poprandje. Harts rauwe en soulvolle stem maakt veel emoties los; het is een uniek en krachtig instrument, waarmee ze van ieder liedje een waar kunstwerkje weet te maken.
In 2004 brak Beth in Nederland door met haar zeer succesvolle album en gelijknamige hit: 'Leave the light on'. Nu is het tijd voor haar nieuwe album: 37 Days. Een cd vol pop- en rockjuweeltjes zoals de prachtige ballads 'Over You', 'Jealousy' en 'Soul Shine', maar ook met ruigere nummers zoals 'Sick' en 'Good As It Gets'. Dit album bewijst wederom dat het talent van Beth Hart zich nog steeds ontwikkelt. | | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 03-08-2007 | |
| 
An Cardoen
In Amerika is DeVotchKa al langer bekend, en nu wordt hun album How It Ends (2004) eindelijk in Europa uitgebracht. In Nederland zal de cd vanaf 6 augustus verkrijgbaar zijn.
DeVotchKa maakt muziek met wortels in de Amerikaanse en Europese volksmuziek. Rock en indiefolk ontmoeten Balkanswing, flamenco, Griekse volksmuziek en mariachi. 'Eastern Block indie rock', zo heeft de band het ooit zelf genoemd.
De nummers op How It Ends lopen over van melancholie en dramatiek. Zanger Nick Urata houdt van croonen, maar neigt daarbij helaas naar zeuren. Dat komt niet ten goede van nummers als de titeltrack 'How It Ends' of `You Love Me`. Wel mooi zijn 'Enemy Guns', een liefdeslied als uit een western, en 'Twenty-Six Temptations'.
'Viens avec moi', een Franse hoempawals met een sinistere ondertoon. Hier toont Urata zich vanuit een andere hoek: hij laat het croonen achterwege en dat werkt een stuk beter. 'This Place is Haunted' is helaas weer alleen voor liefhebbers van New Age-achtige mystiek.
Op het einde duikt opeens de verrassende instrumental 'Lunnaya Pogonka': een parel waarin strijkers en percussie de luisteraar meeneemt op een wilde trip, en de vele muzikale invloeden van de band pas écht goed samenkomen.
How It Ends doet denken aan de band Beirut. En net zoals bij Beirut moet je ervan houden. Sommigen zijn razend enthousiast en roemen de afwisseling tussen dromerige tracks en meeslepende zigeunerritmes. Maar ondanks een aantal geslaagde nummers, mist DeVotchKa de swing en spirit van de Slavische zigeunerorkesten. Dan wordt de muziek een aftreksel van de diverse muziektradities waar de band uit put: een typisch geval van vlees noch vis.
| | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 19-07-2007 | |
| 
Toen het Engelse muziekblad NME eind vorig jaar zangeres Beth Ditto van Gossip uitriep tot coolste vrouw in de hedendaagse muziek, was er niemand in Engeland die het daar niet mee eens was. Maar het energieke trio uit Arkansas wist in 2006 in Engeland door te breken tot de allerhipste muziekkringen, terwijl de band in Nederland tot op heden nog niet veel meer is dan een gerucht.
Gossip maakt rock and roll vanuit de less-is-more benadering. Dit trio maakt garage punk met niet veel meer dan een ranzige guitar, grommende drums en een bluesy vrouwenstem. Om een dame met zo'n grote persoonlijk op het podium tegen te komen moeten we terug naar de gloriedagen van Courtney Love. Hun sound is beinvloed door Washington garage bands uit de 60's zoals the The Wailers en The Sonics en Washington riot grrl acts uit de 90er jaren zoals Bikini Kill en Bratmobile.Onder de bewonderaars van de band bevinden zich onder andere Scissor Sisters, die de band vroeg om hun voorprogramma tijdens de Engelse tournee te verzorgen. | | |
| |
| 12-07-2007 | |
| 
Naomi Dorré
Het is alweer ruim twee jaar geleden dat de oosterse sample van 'Galvanize' menig Chemical liefhebber aangenaam verraste. Hoog tijd dus voor een gloednieuw album van de gestaag doorwerkende big-beatbroeders. En de fans kunnen opnieuw opgelucht adem halen: We Are the Night barst weer van de stampende bassen en typisch chemische piepjes en bliepjes.
Toch is het altijd even wennen aan een nieuwe CB-cd. Aanvankelijk lijken de indringende geluiden meer te irriteren dan te plezieren. Maar na even doorzetten, blijken deze weirde sounds juist de smaakversterkende pepers te zijn in de Chemical-keuken.
Al bij het intro wordt duidelijk dat de heren als vanouds theatraal van start gaan. Na de leus "There's no path to follow" (denk aan "It began in Africacacaca") begint het opzwepende titelnummer 'We are the night' dat zich naar een climax werkt. Vervolgens neemt het poppy 'All rights reseverd' (featuring the Klaxons) het stokje over, om daarna over te schakelen op 'Saturate', een lekkere track die op elk voorgaand CB-album had kunnen staan. En dat geldt eigenlijk voor het grootste deel van We Are the Night. Geen grote verrassingen, maar ook geen grote teleurstellingen, op het saaie slot in samenwerking met Midlake na. Deze nieuwe cd mag dan wel meer van hetzelfde zijn, ditzelfde is wel van Chemical Brotherskwaliteit, en die is nog altijd hoog. "The brothers worked it out, again!"
| | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 05-07-2007 | |
| 
Time On Earth is het eerste nieuwe studioalbum in veertien jaar van Crowded House. De originele leden Neil Finn, Nick Seymour en Mark Hart, aangevuld met drummer Matt Sherrod zijn er in geslaagd om een verbluffend album in de beste Crowded House traditie te maken.
Alle veertien songs op Time On Earth dragen het stempel van klassieke Crowded House muziek: Weergaloze melodieën, fantasierijk gespeeld en schitterend gezongen. Time On Earth is geproduceerd door Steve Lillywhite en kreeg medewerking van o.a. Johnny Marr en de Dixie Chicks. | | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 16-05-2007 | |
| 
Fanny Bartels
De in 1990 opgerichte Schotse Britpopgroep Travis die bekend werd door hits als 'Why does it always rain on me?' en 'Sing' nam na een aantal hectische jaren en vier albums een welverdiende rustperiode van ruim drie jaar. Nu zijn ze eindelijk terug met een nieuw album The Boy With No Name en hun adempauze heeft hen geen windeieren gelegd.
Voor het schrijven van nummers putte zanger Francis Healy tot dusver inspiratie uit levenservaring, maar hij had in de drukke jaren van hun succes al in geen tijden echt geleefd. De jaren van rust brachten gelukkig nieuwe inspiratie. Op het nieuwe album staan twaalf tracks die geselecteerd zijn uit maar liefst veertig opnames. De ontspannen sfeer, waarin de band kon componeren, bood inspiratie te over, een ervaring die ze nooit eerder hadden beleefd. Zelf zijn ze meer dan tevreden met het resultaat, en klaar om de wereld opnieuw te gaan veroveren.
En het album mag er zijn. De bitterzoete melodieën en teksten brengen de vertrouwde klanken terug van één van de grondleggers van de huidige Britpop. Ondanks dat The Boy With No Name pas een weekje uit is, geeft het album je het gevoel dat je het al jaren kent. Bij ieder nummer is wel één of andere Britse formatie erin terug te horen, zoals Badly Drawn Boy in het nummer 'Out in Space', en Keane in het nummer 'My Eyes'. Dit laatste nummer is een ode aan Healys` vaderschap. Het album wisselt Upbeat-nummers af, zoals 'Selfish Jean' met een intro dat doet denken aan Iggy Pops 'Lust For Life', met rustige liedjes als 'Closer', dat tevens de eerste single van de cd is. Alle nummers brengen je in de Traviswereld van een lach en een traan, echter ditmaal met een meer optimistische boodschap. Kortom een musthave om de collectie Britpop-klassiekers mee aan te vullen.
| | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 10-05-2007 | |
| 
De in 2003 overleden Nina Simone staat inmiddels in de boeken als één van de grootste soul- én jazz-zangeressen aller tijden. Een unieke muzikant die vijftig jaar lang spraakmakende platen wist af te leveren. Sinds haar dood verschenen meerdere tributeplaten maar Remixed & Reimagined is van al deze ongetwijfeld goed bedoelde eerbetonen met afstand de beste.
Op Remixed & Reimagined wordt de muziek van Nina Simone naar de dansvloer gehaald. De gekozen invalshoeken zijn iedere keer weer anders, maar blinken steeds uit door vakmanschap en avontuur. Op Remixed & Reimagined wordt de muziek van Nina Simone daadwerkelijk opnieuw uitgevonden en dat klinkt fantastisch. Nina Simone is dood, haar muziek dankzij deze fraaie remixes weer springlevend. In geen enkele platenkast mag een goede Nina Simone compilatie ontbreken, maar dit eerbetoon verdient absoluut een plekje ernaast. | | |
| |
| 26-04-2007 | |
| 
De vier jonge mannen uit Sheffield maken de belofte meer dan waar. Een voller geluid met krachtige gitaren, vol uptempo - zoals we van de Monkeys gewend zijn - zeer eigenzinnige songs. Het album beukt er meteen in met de eerste single: 'Brianstorm'.
Maar ook op dit nieuwe album een groot aantal liedjes waar zanger/liedjesschrijver Alex Turner laat horen een groot talent in ontwikkeling te zijn. Prachtige - nu al als klassiekers klinkende popsongs. Altijd vol onverwachte wendingen maar ook altijd supercatchy. De uit miljoenen herkenbare stem en teksten maken dit album overduidelijk een Arctic Monkeys plaat maar de band heeft zich zodanig ontwikkeld dat deze cd wederom van begin to einde blijft boeien. | | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 19-04-2007 | |
| 
De grandmother van de Punk, Patti Smith, brengt voor het eerst in haar leven een album uit met alleen covers van voor haar veelbetekenende liedjes uit de popgeschiedenis. Op Twelve eert Patti Smith op haar eigenzinnige wijze popiconen en hun tijdloze mijlpalen uit de muziekhistorie.
Zo komen er tracks van Paul Simon, Nirvana, the Doors, Jimi Hendrix en Bob Dylan voorbij, maar ook een verrassende uitvoering van 'Pastime Paradise' van Stevie Wonder en een wonderschone vertolking van 'Helpless' van Neil Young. Patti Smith werd eerder dit jaar toegelaten tot de prestigieuze Rock & Roll Hall Of Fame. | | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 05-04-2007 | |
| 
Twee jaar geleden waren ze verantwoordelijk voor een van de beste indiepop cd's van het jaar, nu zijn ze terug, terug! Ze openden het vuur al met de onweerstaanbare single 'ur Velocity' - hun eerste Britse top 10 hit - en weten het spervuur voort te zetten op de rest van dit album, dat een aantal van de beste liedjes van het jaar bevat.
2005 was geen slecht jaar voor deze band uit Newcastle. Nadat hun spetterende debuut A Certain Trigger uit werd gebracht stond de wereld op z'n kop. Lovende recensies kwamen binnen, 5 top 20 singles in de UK, een gouden plaat, het kon allemaal niet op! 2006 werd geen slechter jaar. De dvd Found on Film werd uitgebracht, de band was headliner van de NME tour en verkochten deze ook uit. Zoals zoveel andere shows... 2007 lijkt ook weer een goed jaar te worden. Op 30 maart kwam eindelijk de langverwachte opvolger Our Earthly Pleasures uit. Producer Gil Norton (Foo Fighters, Pixies) werkte mee aan de plaat en dat blijkt een groot succes! Luister naar nummers als 'Books from Boxes', 'Our Velocity', 'Parisian Skies', 'Nosebleed' en laat je meeslepen met de prachtige, diepzinnige teksten en klanken. Voor je het weet ben je verliefd op het beste exportproduct wat ooit uit Newcastle is gekomen. Zojuist ook bevestigd voor Pinkpop! | | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 29-03-2007 | |
| 
Slechte platen heeft Macy Gray nog niet gemaakt, maar na het zo imponerende debuut On How Life Is vielen de platen die volgden stiekem toch een beetje tegen. Met Big levert de vrouw met de opvallend rauwe stem echter weer een plaat af die minstens net zo goed is als het veelgeprezen debuut.
Dat is deels de verdienste van producer Will.I.Am (Black Eyed Peas) die Big heeft voorzien van een ... eh ... groot geluid. Misschien nog wel belangrijker is het feit dat de kwaliteit van de songs op Big, net als op het debuut, op een constant en bijzonder hoog niveau ligt. Aanstekelijke popsongs met invloeden uit de soul, de hiphop en de r&b. Lekker vet klinkende nummers die direct blijven hangen en stil zitten onmogelijk maken. Sterke tracks die door de nog altijd bijna beangstigende vocalen (Donald Duck in doodsangst las ik ergens) iets volstrekt unieks krijgen. Mij heeft Macy Gray met Big weer helemaal overtuigd. (EZ) | | |
| |
| 15-03-2007 | |
| 
De eerste beluistering van The Soul Sessions van Joss Stone staat voor mij nog altijd in de boeken als één van de meest indrukwekkende luisterervaringen van de afgelopen jaren.
Een klassieke soulplaat die opvolger Mind, Body And Soul natuurlijk ver achter zich liet, al was ook dat zeker geen slechte plaat. Joss Stone is de tienerjaren inmiddels definitief ontgroeid en is de nodige levenservaring rijker (en illusies armer). Op de nieuwe persfoto's ziet ze er niet alleen geweldig uit, maar Introducing klinkt ook nog eens verbluffend goed. Joss Stone zingt beter dan ooit tevoren en veegt de vloer aan met de concurrentie. Soul, funk, hiphop, r&b; niets is Joss Stone op Introducing teveel. Alles klinkt even gedreven en essentieel. Probeer dit maar eens te weerstaan. Ik heb altijd het volste vertrouwen gehad in de muzikale vermogens van Joss Stone, maar met Introducing overtreft ze zelfs mijn stoutste verwachtingen. Leuke soulplaten zijn er zat, maar klassieke soulplaten van het niveau van de derde van Joss Stone zijn er maar heel weinig. Joss Stone kan definitief worden toegevoegd aan de grote soulzangeressen. (EZ) | | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 08-03-2007 | |
| 
Met Pocket Symphony gaan de twee parijzenaren Jean-Benoit Dunckel en Nicolas Godin weer een stapje verder met hun muziek,een muzikale reis waarbij de luisteraar elke keer nieuwe geluiden ontdekt.
Het nieuwe album van Air is alweer het vierde volwaardige album en de opvolger van Talkie Walkie uit 2004. Pocket Symphony is ook het vierde album waarbij de heren de hulp hebben ingeroepen van Nigel Godrich, ook bekend van o.a. Radiohead en Beck.
De twee heren beschrijven Pocket Symphony als een album dat voor hun een 'back to the basics' is geworden, terug naar de atmosferische soundtrack-achtige liedjes met meer instrumentale stukken, a la Moon Safari. Het grootste verschil met voorgaande Air albums is dat de muziek is beinvloed door oosterse geluiden. Met het laatste nummer op voorganger Talkie Walkie, "Alone In Kyoto" hebben ze eigenlijk al de richting van dit album ingezet. Nicolas Godin heeft dan ook een jaar lang twee klassieke oosterse instrumenten leren bespelen, de Koto en de Shamisen. Het mag ook bijna geen verassing zijn dat op dit album de gastvocalisten, Neil Hannon (The Divine Comedy) en Jarvis Cocker (Pulp) zijn. Beide heren hebben samen met Air in de studio gezeten en samengewerkt aan het album 5:55 van Charlotte Gainsbourg. De samenwerking verliep zo goed dat de heren ieder een song op het nieuwe album van Air mochten inzingen. Jarvis Cocker zingt het nummer "One Hell Of A Party", en Neil Hannon zingt het prachtige dromerige "Somewhere Between Waking And Sleeping". De eerste single is getiteld "Once Upon A Time" en wordt gezongen door Jean-Benoit Dunckel zelf. Met Pocket Symphony bewijst Air nogmaals dat ze een van de beste hedendaagse atmosferische muzikanten zijn, met hun filmische, dromerige muziek kan iedere luisteraar zijn eigen videoclip of wereldje creeren. | | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 01-03-2007 | |
| 
De Kaiser Chiefs waren in de 2005 de ontdekking uit de UK, en mede verantwoordelijk van de opleving van de Britse rock. Hun debuutalbum Employment was niet alleen een succes in de pers en op de radio (met hits als 'Oh My God', 'I Predict A Riot', en 'Everyday I Love You Less And Less'), maar ook op de podia door hun enerverende live optredens. En nu zijn de heren uit Leeds terug met hun opvolger Yours Truly, Angry Mob. Dit album, geproduceerd door Stephen Street, bevat twaalf ijzersterke nummers.
| | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 15-02-2007 | |
| 
De langverwachte derde cd van Norah Jones is een album waarop Norah Jones, net als op voorganger Feels Like Home, gelukkig weer gewoon zichzelf is gebleven. Ook op Not Too Late derhalve lekker in het gehoor liggende en bijzonder aangename jazzy popliedjes. Nummers die weer naar grote hoogten worden getild door één van de zwoelste stemmen van het moment. Tegelijkertijd laat ook de derde plaat van Norah Jones weer de nodige groei horen.
Waar op Feels Like Home invloeden uit de folk en de country hun intrede deden, experimenteert Norah Jones op Not Too Late voorzichtig met invloeden uit de de funk en het cabaret. Voorzichtig, want het uit duizenden herkenbare Norah Jones geluid is gelukkig overeind gebleven. Samen met onder andere M. Ward, Richard Julian, Jesse Harris, Tony Scherr en de nodige strijkers, tekent Norah Jones voor een plaat die voor de nodige warmte moet gaan zorgen deze winter. | | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 08-02-2007 | |
| 
Precies twee jaar geleden verscheen Silent Alarm; het debuut van Bloc Party. Op Silent Alarm werd de potpunk van Gang Of Four gerecycled, maar de plaat liet net zo makkelijk invloeden van talloze andere bands horen. Een veelheid aan invloeden die uiteindelijk werd samengesmeed tot een prachtig eigen geluid. Een geluid dat op de tweede cd van de band alleen maar aan kracht heeft gewonnen. A Weekend In The City is een conceptplaat over het wel een wee van de grote stad en staat vol met prachtig opgebouwde en vaak wat beklemmende songs.
Songs die wederom tal van invloeden prijs geven, maar die deze invloeden ook hebben weten te transformeren tot een eigentijds geluid dat dat van de concurrentie op alle fronten overtreft. Bloc Party toont zich op A Weekend In The City een band met visie, passie en zeggingskracht. Het levert een buitengewoon indrukwekkend en meesleepend statement op. Silent Alarm was een groeiplaat die langzaam maar zeker tot grote hoogten steeg. A Weekend In The City bereikt deze hoogten al na enkele luisterbeurten en de groei is er nog lang niet uit. | | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 01-02-2007 | |
| 
An Cardoen
Bijna twintig jaar geleden richtten Mark Chadwick en Jeremy Cunningham The Levellers op. Wat begon als een obscure, eigenzinnige anarcho-folkband uit Brighton die zich niets aantrok van sterrendom, commercie en de Britse muziekpers, groeide uit tot... wel, een bekénde anarcho-folkband. The Levellers hebben de Britse indiescene volledig veroverd, waren meerdere keren één van de publiekstrekkers op Glastonbury, hebben een eigen label en een festival: Beautiful Days.
Het tweede album van de band, Levelling the Land (1991), betekende hun grote doorbraak, en wordt over het algemeen nog steeds als hun beste album gezien. Ook Zeitgeist (1995) was een groot publieksucces. Hun meest recente album is Truth and Lies (2005). The Levellers, die al jaren in nagenoeg dezelfde samenstelling spelen hebben een trouwe fanbase, maar spreken verder ook een gevarieerd publiek aan, dat valt voor hun aanstekelijke mix van punk, rock en folk met gitaren, viool en af en toe zelfs didgeridoo. De teksten zijn anti-establishment en de sfeer is er een van feest, bier, en een dreadlock hier en daar.
Het moge duidelijk zijn: The Levellers is bij uitstek een liveband, en dan is een live-dvd natuurlijk goed nieuws. De dubbeldvd Chaos Theory is een registratie van de liveshow van de band in Reading Hexagon op 31 maart 2006, uitgebracht op hun eigen label On The Fiddle. De band speelt maar liefst 23 nummers, en geeft daarmee een overzicht van (bijna) twintig jaar Levellers. Daar horen natuurlijk de 'hits' bij, zoals 'One Way', 'Liberty' en 'Beautiful Day'. Verder opvallend veel materiaal van Levelling the Land, maar ook nummers van o.a. Zeitgeist, Mouth to Mouth en Truth & Lies. Op de tweede schijf staan leuke extras: nog meer live-opnames, van de akoestische set in Boxton Opera (1994) en enkele nummers gespeeld op Beautiful Days 2005 met Billy Bragg. Verder krijg je een uitgebreid interview met de band en de entourage; een geflipt videodagboek van de tour uit 1993; interviews met fans, en een wacky toetje 'Jez Cam'.
Er is eigenlijk maar één groot minpunt, en dat is de geluidskwaliteit van de registratie: die is niet echt top. Het geluid gaat voortdurend van hard naar zacht en voldoet niet aan de kwaliteit die je van een dvd mag verwachten. Niettemin blijft Chaos Theory een leuk hebbeding voor fans.
Tijdens hun Chaos Theory Tour doen The Levellers ook vier keer de Nederlandse podia aan. Klik op de agendalink voor de data!
| | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 25-01-2007 | |
| 
De band die in 2001 en 2003 met een jaarlijstjes plaat op de proppen kwam heeft flink de tijd genomen voor haar derde cd. Dat was niet voor niets, want Wincing The Night Away is het meesterwerk waarop we gehoopt hadden. Een meesterwerk waarop de band uit Albuquerque, New Mexico, wederom grossiert in zonnige popsongs.
Popsongs die nog een stuk veelzijdiger zijn dan op de vorige twee platen van de band, want op Wincing The Night Away schiet de muziek van The Shins werkelijk alle kanten op, met invloeden uit de hiphop en het gebruik van samples als meest in het oor springende voorbeelden. Toch is Wincing The Night Away ook gewoon weer een echte Shins-plaat. Een plaat om weer verschrikkelijk verliefd op te worden. | | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 18-01-2007 | |
| 
Een plaat vol met honingzoete popliedjes die je langzaam maar zeker weten te betoveren. Popliedjes die lekker in het gehoor liggen, maar die ook anders klinken dan de popliedjes die je al kent. I Feel Like A Fading Light rekenen we tot onze leukste ontdekkingen van de afgelopen maanden. Een frisse singer-songwriter plaat met mooie en indringende popliedjes. Popliedjes zoals Natalie Merchant ze de afgelopen jaren veel te weinig heeft gemaakt.
Via I Feel Like A Fading Light kwamen we op het spoor van dit debuut uit 2002. En ook So Black, So Bright blijkt een hele mooie plaat. Een plaat vol met popliedjes die boven de grijze massa worden getild door Kim Taylor's bijzondere stem. Iedereen die momenteel geen genoeg kan krijgen van I Feel Like A Fading Light, moet ook deze eens beluisteren. Iedereen die I Feel Like A Fading Light heeft gemist loopt nu twee hele mooie platen achter. | | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 11-01-2007 | |
| 
Coparck is al een aantal jaren één van de best bewaarde geheimen van de Nederlandse popmuziek. Een geheim dat zo langzamerhand maar eens onthult moet worden, want met The 3rd Album levert de band uit Amsterdam haar derde meesterwerk op rij af. Huisvlijt stond dit keer minder hoog in het vaandel dan op de vorige twee platen, want voor het eerst koos Coparck er voor om met een producer te werken en om de huisstudio in te ruilen voor een professionele studio.
Het is de kwaliteit van de muziek van de band eigenlijk alleen maar ten goede gekomen. The 3rd Album klinkt mooier en evenwichtiger dan zijn voorgangers, maar concessies heeft Coparck gelukkig niet hoeven doen. Het geluid van de band is nog altijd eigenzinnig en veelzijdig, maar tegelijkertijd grossiert Coparck in prachtige popliedjes. | | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 04-01-2007 | |
| 
Feel Like A Fading Light is een magnifieke opvolger van haar So Black, So Bright uit het jaar 2002. Vaak doe je onrecht aan de artiest wanneer je tracht een hoge mate van originaliteit in een specifieke hoek te proppen. Classificeren van muziek is helemaal geen eenvoudige taak. De basis van Taylors muziek valt wellicht te herleiden vanuit de folk, daarnaast tref je een hypnotiserende, pulseerde drive aan.
Een zeer milde vergelijking met Sandy Dillon mag misschien gemaakt worden (maar dan los van alle waanzin) of Nathalie Merchant tot op een zekere hoogte. Kim heeft een uitzonderlijk pakkend stemgeluid, die perfect aansluit bij het organische materiaal. Bij beluistering zul je instinctief beseffen dat je hier iets speciaals bij de kladden hebt. De songs zijn niet gekunsteld, maar vloeien op een natuurlijke en boeiende wijze. Boeiende vrouw die zich niet op de achtergrond laat drukken. | | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 14-12-2006 | |
| 
Rockmuziek in een Cubaans jasje. Rhythms Del Mundo Cuba is het laatste trucje van het vorig jaar overleden Buena Vista Social Club lid Ibrahim Ferrer. Samen met Buena Vista Social Club maatje Omara Portuondo nam Ferrer mastertapes van materiaal van artiesten als Coldplay, U2, Arctic Monkeys, Radiohead, Kaiser Chiefs, Franz Ferdinand, Jack Johnson en vele anderen onder handen.
Om dit materiaal vervolgens in stukken te hakken, te transformeren en te overgieten met een warmbloedig Cubaans sausje. Het resultaat klinkt niet alleen bijzonder aangenaam, maar is ook nog eens verrassend. Verrassend omdat de meeste songs perfect zijn in te passen in het Cubaanse keurslijf en in een aantal gevallen zelfs beter klinken dan het origineel. De perfecte synthese tussen wereldmuziek en rockmuziek. Verplichte aanschaf voor liefhebbers van beide kampen. | | |
Beste bij Plato.nl
|
|
| 06-12-2006 | |
| 
Dit is een ouderwets goede Faithless plaat. Een album dat in eerste instantie vooral opvalt door bijzondere stemmen (waaronder Harry Callier, Robert Smith, Dido en Cat Power), maar die ook in muzikaal opzicht net wat anders klinkt dan we van Faithless gewend zijn. Een hele goede cd die zowel op als naast de dansvloer menig hart zal stelen en nog maar eens bewijst dat Faithless in het genre een klasse apart is.
| | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 30-11-2006 | |
| 
Zijn debuut O werd wereldwijd bejubeld en kan de boeken in als een klassieker - 9 kunnen we er meteen naastzetten, want ook dit is weer een verschrikkelijk goede plaat. Een plaat die ondanks de vier lange jaren die zijn verstreken, naadloos aansluit op zijn zo bewierrookte voorganger.
Hier en daar is het geluid misschien wat voller, maar ook 9 bestaat toch voornamelijk uit ingetogen songs. Intieme songs die je weer onmiddellijk weten te betoveren met hun eenvoud en schoonheid. Ook de werkelijk prachtige achtergrondvocalen van Lisa Hannigan zijn weer van de partij, zodat de omschrijving "meer van hetzelfde" op zijn plaats is. Dat is lang niet altijd een aanbeveling, maar in het geval van Damien Rice absoluut wel. | | |
| |
| 23-11-2006 | |
| 
Ook op Back to Black neemt Amy Winehouse weer geen blad voor de mond en verleidt ze ons met bloedhete soul en jazz. Het ene moment stokoud, het andere moment super eigentijds. Soms sober en ingetogen, soms voorzien van een 'wall of sound' waarvoor zelfs Phil Spector zich zou schamen. Geen katje om zonder handschoenen aan te pakken deze Amy Winehouse, maar wat is het weer indrukwekkend.
| | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 16-11-2006 | |
| 
De afgelopen maanden hebben we volop kunnen genieten van de prachtige Deluxe Editions van de drie beste platen van Pulp. Platen die nu een mooi vervolg krijgen met de eerste echte soloplaat van voorman Jarvis Cocker. Op Jarvis doet Jarvis Cocker wat hij ook jarenlang met Pulp heeft gedaan en wat hij onlangs nog deed op de plaat van Charlotte Gainsbourg: verassen met stronteigenwijze, maar tegelijkertijd ook volstrekt onweerstaanbare popliedjes.
De ene keer rauw en voorzien van een bijna Phil Spector (of Jim Steinman) achtige Wall Of Sound, de andere keer ingetogen en voorzien van honingzoete strijkers. Muziek die meer dan eens inspiratie ontleent aan David Bowie, Roxy Music en Scott Walker in hun beste dagen; net als Pulp dat altijd deed. Een geweldige plaat van één van de meest briljante songwriters van deze tijd. | | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 09-11-2006 | |
| 
In Ierland moeten ze alleen U2 voor zich dulden, maar in de rest van de wereld zijn The Frames helaas nog altijd relatief onbekend. Dit ondanks een aantal hele goede platen; een lijstje waaraan we nu ook The Cost mogen toevoegen. Net als zijn voorgangers is The Cost een cd waar de kwaliteit vanaf druipt. Wederom slagen The Frames er in om een serie songs af te leveren die direct aandacht vragen en ook blijven boeien.
Veel tracks zijn wat ingetogen songs die op een gegeven moment tot uitbarsting komen. Muziek die je net zo makkelijk met Nick Drake als met U2 kunt vergelijken, maar die uiteindelijk toch vooral klinkt als The Frames. De critici blijven maar beweren dat het degelijk en saai is. Als ze gelijk hebben kan het ons even niet degelijk en saai genoeg zijn. | | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 02-11-2006 | |
| 
Met zijn tweede cd Once Again maakt John Legend de belofte van zijn debuut meer dan waar - ondanks de bijdragen van hippe producers als Raphael Saadiq en Kanye West heeft John Legend wederom een cd gemaakt die vooral de sfeer van het verleden ademt. Ook Once Again keert weer terug naar de soulmuziek uit de vroege jaren zeventig.
Tijdloze popmuziek vol invloeden en met vijf-sterren zang die je onmiddellijk weet te verleiden. Popmuziek die door de subtiele invloeden uit de hiphop en de r&b niet alleen tijdloos, maar ook nog eens fris en eigentijds klinkt. | | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 26-10-2006 | |
| 
Crossover is te eenduidig om de muziek van deze jongens uit Utrecht te typeren. De meest uiteenlopende stijlen worden gesampled, gemixt, gescratcht en binnenstebuiten gekeerd. Kortom, om te genieten van het nieuwste album van C-Mon & Kypski zijn een aantal eigenschappen vereist: een brede smaak, een geoefend oor en een open mind. Wie hierover beschikt, heeft aan Where the Wild Things Are een spannende muzikale ontdekkingsreis, vergezeld door de meest uiteenlopende gastmuzikanten.
Met opzwepende hiphopklanken kondigt Sadat X het album aan, waarna de swingende single 'Bumpy Road' het overneemt en met het gezellige 'papapapa'-refrein de stoere-mannen-taal van net doet vergeten. Dan volgt een Oosters reggae-uitstapje met de vrienden van de Amsterdam Klezmer Band om vervolgens, na een swingend uitje met Pete Philley, het funky maar vooral ook ingewikkelde 'Chocolat' te laten horen. En dan zijn de punkrock van Voicst en het opzwepende pianospel van 'In and Out of Days' nog niet eens aan de beurt geweest. Kortom met Where the Wild Things Are haal je een prima album van een stel enthousiaste muzikanten in huis, alleen geen idee onder welke categorie deze cd in de platenbakken staat. | | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 19-10-2006 | |
| 
Zweden en perfecte popliedjes; het is inmiddels al ruim dertig jaar een beproefde combinatie. Songs die variëren van zo commercieel als de pest tot stronteigenwijs, maar perfect zijn ze allemaal. Guther valt onder stronteigenwijs en dat is wat ons betreft toch de lekkerste categorie. Het debuut van dit Zweeds-Duitse duo staat vol met eigenzinnige, maar o zo verleidelijke, popliedjes.
Liedjes die stuk voor stuk de zon doen schijnen en die de verleidelijke stem van zangeres Julia Guther als belangrijkste wapen hebben. Honigzoete tracks met onweerstaanbare gitaarlijnen en een vleugje psychedelica. Ergens tussen Lush en Belle & Sebastian, maar ook niet ver van Isobel Campbell en Azure Ray. Een plaat die direct bij eerste beluistering het humeur een positieve impuls geeft en die vervolgens alleen maar leuker wordt. | | |
Beste bij Plato.nl
|
|
| 12-10-2006 | |
| 
Intwine, is dat niet dat bandje dat rock maakt om mee te blèren en iets met Idols van doen had? Ja, maar die tijd ligt als het aan Phyrric Victory ligt mijlenver achter ons. De hit 'Feel it' is lekker, maar zet je op het verkeerde been: het nieuwste album ligt niet zo maar gemakkelijk in het gehoor. Intwine blijkt een intelligente en vooral volwassen rockband.
Ingewikkelde ritmes met latin invloeden doorspekken het album, vaak gepaard met doordachte tempowisselingen zoals in 'Jack in a Box' of 'Cookie jar', dat een terugkerend walsend refrein kent. Maar ook al liggen de tracks minder gemakkelijk in het gehoor, de pakkende refreinen zijn er nog steeds en dat is knap.
De naam Phyrric Victory slaat op een overwinning die niets oplevert omdat op weg naar de winst de verliezen te hoog waren. Hopelijk levert de cd Intwine meer op dan de titel voorspelt, want dit album verdient het om beluisterd te worden.
| | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 05-10-2006 | |
| 
Er werd twee jaar geleden vol ongeloof geschreven over de thuisbasis van The Killers, maar eigenlijk was Hot Fuss een echte Las Vegas plaat. Groots, meeslepend, toegankelijk, schaamteloos kopiërend, voorzien van een randje kitsch, maar boven alles ultiem vermaak. Woorden die ook weer van toepassing zijn op de nieuwe plaat van de band, want ook Sam's Town is weer bijzonder lekker.
Alles wat de Britse rockmuziek zo leuk heeft gemaakt zit er weer in; een randje Las Vegas bravoure maakt het af. Vernieuwend is het allemaal niet, maar moet dat altijd? Sam's Town staat garant voor vermaak, is uiteindelijk net zo verslavend als de gokautomaten in Las Vegas, maar dan een stuk minder gevaarlijk. | | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 28-09-2006 | |
| 
Scissor Sisters maakte zich tweeënhalf jaar geleden onsterfelijk met de briljante Pink Floyd cover 'Comfortably Numb'. Een van Pink Floyd's meest zwaarmoedige songs in een vrolijk discojasje compleet met castratenzang. Een briljante vondst. Iedereen die had verwacht dat de formule van Scissor Sisters slechts zeer beperkt houdbaar zou zijn komt nu bedrogen uit, want ook opvolger Ta-dah is weer behoorlijk onweerstaanbaar.
Aan de ingrediënten is nauwelijks gesleuteld. Het Bee Geesgehalte is nog altijd hoog en de band bevindt zich ook op Ta-dah weer constant op de scheidslijn tussen kunst en kistch. Er zullen ongetwijfeld een hoop mensen zijn die hier absoluut niet tegen kunnen, maar wij worden er wederom heel erg vrolijk van. | | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 21-09-2006 | |
| 
Het debuut van Kasabian behoorde tot de beste Britpop platen van 2004. Niet zo gek dus dat in Engeland momenteel behoorlijk druk wordt gedaan over de tweede cd van de band uit Manchester. In Nederland is het nog opvallend stil, maar dat gaat vast veranderen wanneer Empire ook hier weet door te dringen. Met haar tweede cd heeft Kasbian namelijk een klassieke Britpop plaat gemaakt. Een plaat die zich aan de ene kant laat beïnvloeden door de Britse popmuziek uit de jaren zestig, maar dit weet te combineren met een eigentijds Madchesterjasje. Groots.
| | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 14-09-2006 | |
| 
Singer-songwriters die in de Verenigde Staten veel platen verkopen en met gemak stadions vullen, nemen we in Europa bij voorkeur niet al te serieus. Het geldt voor Dave Matthews, maar het geldt ook zeker voor John Mayer. Met de vorig jaar verschenen live-plaat Try! wist John Mayer ons hart echter te stelen. Daarom hebben we onbevooroordeeld kunnen luisteren naar zijn nieuwe plaat Continuum en dat zouden meer mensen moeten doen. Natuurlijk is dit een plaat die het goed zal doen op de Amerikaanse radio, maar wat zit het ook allemaal goed in elkaar en wat klinkt John Mayer op Continuum heerlijk soulvol. In de VS terecht een grootheid, nu in Nederland nog.
| | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 06-09-2006 | |
| 
Het uit elkaar vallen van Soundgarden en Rage Against The Machine waren aderlatingen voor de rockmuziek, maar gelukkig kregen we er met Audioslave in ieder geval één geweldige band voor terug. Een band die het beste van beide bands wist te verenigen; de degelijke rockmuziek en fantastische zang van Soundgarden en het muzikale avontuur en flirts met andere muziekstijlen van Rage Against The Machine. Een formule die ook op de derde cd van de band weer uitstekend werkt. Een geweldige plaat met een flinke dosis Led Zeppelin invloeden als extra bonus.
| | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 06-09-2006 | |
| 
Hun vorige drie platen blonken uit door een veelheid aan invloeden en vooral door popmuziek waarvan je direct heel vrolijk werd. Ook Crazy Itch Radio is weer echte feel good muziek, maar wat zit het allemaal ook weer goed in elkaar. Ook met de veelzijdigheid zit het wel weer goed. House met een banjo?, Balkan voksmuziek voor op de dansvloer?, seventies funk met een elektronica injectie? Basement Jaxx doet het allemaal. En nog verschrikkelijk goed ook.
| | |
Bestel bij plato.nl
|
|
| 06-09-2006 | |
| 
Na drie geweldige cd's in nog geen vier jaar tijd heeft Kelis flink de tijd genomen voor cd nummer vier. Maar liefst drie jaar zijn verstreken sinds Tasty, maar Kelis Was Here was het wachten waard. Kelis Was Here is de meest veelzijdige cd van de zangeres uit New York tot dusver. Een cd waaraan wederom de crème de crème van de hedendaagse urban-producers heeft meegewerkt en dat is te horen. R&B, hiphop, soul, funk en pop; steeds weer aan elkaar gesmeed tot popsongs die je direct meefluit en niet meer uit je hoofd krijgt
| | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 22-08-2006 | |
| 
Lambchop vertilde zich ruim twee jaar geleden wat met de gelijktijdige release van de albums Aw C'mon en No You C'mon, maar bewijst met het binnenkort te verschijnen Damaged dat de band nog lang niet over haar top heen is. Sterker nog, Damaged is wat ons betreft de beste cd die het collectief uit Nashville tot dusver heeft gemaakt.
Ook op Damaged weet Lambchop weer op geheel eigen wijze invloeden uit de country, folk en soul te vermengen, maar zo gedreven als op Damaged klonk Kurt Wagner maar zelden. | | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 11-08-2006 | |
| 
In de Q van deze maand wordt dit tweede album onthaald als een Klassieker en krijgt 5 sterren. Ja, Razorlight is sinds de release van debuut Up All Night MEGA in Engeland, groter dan het merendeel van de vergelijkbare indierockbandjes die de covers van de NME bevolken. In Nederland zijn al die bands groter dan Razorlight. Waar ligt dat aan?
Waarschijnlijk omdat Razorlight nog maar nauwelijks live in Nederland te bewonderen is geweest. Inmiddels hebben ze, na bijna twee jaar, hun afgezegde live optreden in de Melkweg ingehaald, en kan de verovering van indie-Nederland beginnen. Aan deze tweede cd kan het niet liggen, die staat vol met hits in de beste Britse indierock-traditie. De OOR heeft dat inmiddels ook ontdekt en rept over een Meesterwerk. | | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 11-08-2006 | |
| 
Moderne songs, verpakt als klaagballades en upbeat mars getetter, zonder gitaren maar met blazers, violen, cello's, ukeleles, congas, piano, orgel en de nodige assistentie van Jeremy Barnes van Neutral Milk Hotel. Sterk georkestreerde pop voor de fans van Sufjan Stevens, Calexico, Magnetic Fields, Neutral Milk Hotel natuurlijk en Boban Markovic Orchestra.
| | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 01-08-2006 | |
| 
De "Chinese Democracy" van de r&b is nu werkelijk uitgekomen, en bevat naast de hit met Gwen Stefan nieuwe nummers featuring Snoop Dogg, Jay-Z, Nelly en Kanye West. Pharrell behoort tot de meest invloedrijke muzikanten uit het afgelopen decennium. Samen met Chad Hugo produceerde hij als The Neptunes de ene na de andere wereldhit (van Jay-Z en Snoop Dogg tot Britney en Justin) en als lid van N.E.R.D. was hij ook nog eens verantwoordelijk voor twee sterkte en veelzijdige cd's met een mix van pop, soul, r&b, rock en hiphop. Zo commercieel als de pest, maar wat is het lekker & crazeeee...
| | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 13-07-2006 | |
| 
Winnaar van een Noorse Grammy Award, optredens op grote festivals als Roskilde, gouden en platina albums; het is geen verrassing dat de Noorse singer/ songwriter Thomas Dybdahl in zijn thuisland een regelrechte ster is. Met zijn vorige twee albums en live shows vloeide de hij een goede ader binnen en liet een hardnekkige verslaving achter.
Eindelijk is zijn derde shot nu verkrijgbaar en die komt aan! Verstild en tegelijk intenser dan ooit neemt hij je bij het oor en fluistert je zijn geheimen in. Het natuurlijke akoestische geluid versterkt de intieme sfeer, die hier en daar de geest van Jeff Buckley of een zachte ballade van dEUS oproept. Het album kwam in Noorwegen zelfs van niets op nummer één binnen in de albumchart. Dybdahl is the drug, and you need to score¿ | | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 06-07-2006 | |
| 
Op Black Holes And Revelations horen we nog altijd het wat bombastische Musegeluid, maar de band slaat ook zeker nieuwe wegen in. Muse flirt wat met postpunk, electronica en zelfs muziek uit het 'wilde westen', maar blijft gelukkig ook altijd zichzelf. Het is in het begin even wennen, want Black Holes And Revelations klinkt net iets experimenteler dan we van Muse gewend zijn, maar uiteindelijk valt alles weer op zijn plaats. Gewoon weer een uitstekende plaat van een band die absoluut behoort tot het beste dat de Britse rockmuziek momenteel te bieden heeft.
| | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 27-06-2006 | |
| 
Opgenomen over een periode van twee jaar met producer Jon Tiven (Alex Chilton, Nick Lowe) is de Pixiesfrontman op dit dubbelalbum wat meer uplifting in de weer dan de laid-back voorganger Honeycomb. Met veteranen als Levon Helm (The Band), Tom Peterson (Cheap Trick), Steve Ferrone (Heartbreakers), Buddy Miller, Spooner Oldham, Steve Cropper en de legendarische Al Kooper naast hem, laat hij alle kanten van zichzelf horen.
| | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 24-05-2006 | |
| 
Eigenlijk is 't maar goed dat Johan - of moeten we zeggen: zanger/gitarist/songschrijver Jacco de Greeuw? - weinig anders kan dan tijdloze popliedjes maken. Behalve dat het, om het eens eufemistisch te brengen, de houdbaarheid van het songmateriaal ten goede komt (waardoor je dus probleemloos wegkomt met één album per vijf jaar), schept het ook geen valse verwachtingen. Bij Johan weet je wat je krijgt. En dat is zelden minder dan briljant.
Is 't weer zover? Yep. Met THX JHN denderen De Greeuw en zijn mannen (gitarist Maarten Kooijman, bassist Diets Dijkstra en Excelsiors huisdrummer Jeroen Kleijn) opnieuw met speels gemak, of nee, met achteloze superioriteit over vrijwel elk bandje heen dat vandaag de dag pretendeert well-crafted pop te fabriceren. Johan regeert, laten we dat niet vergeten, zelfs al kwam THX JHN net zo moeizaam en traag tot stand als het voorgaande meesterwerk (Pergola uit 2001) en moest de met depressies worstelende De Greeuw andermaal door diepe dalen om aan zijn eigen, torenhoge standaard te kunnen voldoen. And it shows: de meeste teksten op THX JHN (een wonderlijke titel, die klinkt als een afscheid) verraden vertwijfeling, afzondering en een hang naar 'vroeger, toen alles beter was.' Maar een treurige plaat is het nergens. En onbewolkte liefdesliedjes staan er ook gewoon op. | | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 18-05-2006 | |
| 
Een wonderlijke combinatie; de warmte van de fado en de toch wat kille klanken van het Fries, maar op een of andere manier pakt het geweldig uit en op deze tweede cd, De Maisfrou, laat Nynke Laverman een nog veelzijdiger geluid horen. De voertaal is nog altijd Fries, maar naast invloeden uit de hoek van de Portugese fado, horen we dit keer ook Mexicaanse, Argentijnse en Spaanse klanken.
Geluid dat ook uitstekend blijken te combineren met het Fries. De muzikale omlijsting is avontuurlijk en warmbloedig, maar het is wederom Nynke Laverman's gepassioneerde en sensuele stem die de meeste indruk maakt. | | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 11-05-2006 | |
| 
We hebben er vijf lange jaren op moeten wachten, maar eindelijk ligt er weer eens een nieuwe cd van Tool in de winkel. De band wist met haar vorige cd's een breed publiek te bereiken en dat is best eigenlijk best opvallend, want de muziek van Tool is geen lichte kost.
Ook 10,000 Days staat weer vol met lang uitgesponnen songs vol tempowisselingen, spanningsbogen en muzikaal vuurwerk. Songs met invloeden uit de metal en de prog-rock, waarin het ene na het andere muzikale hoogstandje voorbij komt. Muziek voor de liefhebbers, maar op een of andere manier ook geschikt voor een veel breder publiek. Tool is vijf jaar weg geweest, maar 10,000 Days is gelukkig weer een feest van herkenning. Een echte Tool-cd die niet onder doet voor zijn voorgangers en ongetwijfeld zal behoren tot de beste cd's in het genre dit jaar. | | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 20-09-2005 | |
| 
dEUS is eindelijk terug en om maar eens een cliché uit de kast te trekken: het was het wachten waard. Meer dan waard zelfs, want net als zijn voorgangers is Pocket Revolution een uitstekende cd.
Vergeleken met de vorige cd's horen we op Pocket Revolution een behoorlijk toegankelijk geluid. Waar vroeger invloeden van Frank Zappa en Captain Beefheart centraal stonden, flirt dEUS op haar nieuwe cd met pop en rock. Verwacht geen radiovriendelijke deuntjes, maar wel songs met een kop en een staart en die horen we toch het liefst. Ondanks het wat toegankelijkere geluid is dEUS haar eigenzinnigheid gelukkig niet kwijt. Het betekent dat je deze cd een paar keer moet horen, maar vervolgens laat hij je ook niet meer los.
| | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 09-09-2005 | |
| 
i.s.m. Plato.nl
Over Chaos & Creation In The Back Yard van Paul McCartney horen we al weken de wildste geruchten. De cd zou in het verlengde liggen van McCartney, het briljante solodebuut van de voormalige Beatle uit 1970 en zou bovendien zijn beste cd zijn sinds dit roemruchte debuut. We hebben Chaos & Creation In The Back Yard inmiddels gehoord en zijn diep onder de indruk.
Vergelijken met klassiekers uit de muziekgeschiedenis als McCartney, Ram en Band On The Run gaat misschien net wat te ver, maar dat Paul McCartney zijn beste cd in vele jaren heeft afgeleverd is zeker. Net als zijn roemruchte debuut is Chaos & Creation In The Back Yard een intieme en behoorlijk ingetogen plaat. Een plaat waarop McCartney laat horen wat een fantastisch songwriter hij is. McCartney doet op zijn nieuwe cd vrijwel alles zelf, maar riep voor de productie de hulp in van de van Radiohead en Beck bekende Nigel Godrich. Een wijs besluit, want Chaos & Creation In The Back Yard klinkt fantastisch. We hebben er wel eens aan getwijfeld, maar Paul McCartney kan het nog altijd. | | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 09-09-2005 | |
| 
David Gray gaat ons waarschijnlijk nooit meer zo verrassen als met White Ladder. Die cd kwam uit het niets en liet een op dat moment nieuw en fris geluid horen. Life In Slow Motion klinkt daarom direct vertrouwd, al is er wel degelijk het een en ander veranderd. Voor Life In Slow Motion verruilde David Gray zijn zo succesvolle slaapkamer-studio voor een echte studio en horen we in een aantal nummers een meer band-georiënteerd geluid.
Een aantal nummers op Life In Slow Momention klinkt grootser en wijdser dan we van David Gray gewend zijn, maar aan de andere kant zijn er ook een aantall nummers die een soberder geluid laten horen dan het geluid dat we kennen van White Ladder en New Day At Midnight. Twee uitersten waartussen het moeilijk kiezen is, want beide terreinen beheerst David Gray minstens net zo goed als de lo-fi slaapkamerpop van zijn vorige cd's. New Day At Midnight is bij de release geweldig, maar bleek uiteindelijk toch meer van hetzelfde. Life In Slow Motion is dat zeker niet en wordt eigenlijk alleen maar beter. David Gray heeft een cd gemaakt die veel respect afdwingt. | | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 07-09-2005 | |
| 
De muziek van BRMC klinkt weer totaal anders dan op de eerste twee albums, maar de kwaliteit is even torenhoog. Op het debuut hoorden we Stooges-achtige rock 'n roll met Jesus & Mary Chain feedback, op cd nummer twee zwaar psychedelische rock met Beatles-invloeden en op Howl staan invloeden uit soul, blues, folk en zelfs country en gospel centraal. Dat is even wennen misschien, maar gelukkig zijn er ook dingen die niet veranderen bij de Black Rebel Mortorcycle Club.
De gedrevenheid en de passie spatten er dus weer van af en ook de kwaliteit van de songs is wederom torenhoog. | | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 05-09-2005 | |
| 
In het najaar van 2004 voerde de Pet Shop Boys een volledig nieuw gecomponeerde soundtrack bij de legendarische film Battleship Potemkin live uit op Trafalgar Square, London. Lovende recensies in alle Britse kranten volgden, nu is het concert op cd gezet, en worden er nog reprises gegeven in diverse Duitse steden. Modern klassiek... Een intrigerend nieuw hoofdstuk voor de Pet Shop Boys, hoewel de cd officieel onder de naam Tennant/Lowe verschijnt.
| | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 02-09-2005 | |
| 
Voor het eerst in vele jaren klinken de Rolling Stones weer eens ouderwets geïnspireerd - waar hun vorige cd's na enkele minuten al verveelden, blijft A Bigger Bang tot het einde boeien. Natuurlijk ontbreekt de magie van hun beste cd's, maar we kennen heel wat Stones-cd's die minder zijn dan deze en dat is op zijn zachtst gezegd een verrassing. A Bigger Bang geeft eigenlijk hetzelfde gevoel als de live-optredens van de Stones; hier en daar aan slijtage onderhevig, maar nog altijd een verdomd goede rockband.
| | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 19-08-2005 | |
| 
Het is moeilijk te geloven dat het al weer bijna tien jaar geleden is dat de Fun Lovin' Criminals opdoken met de onweerstaanbare single `Scooby Snacks` en het minstens even verslavende album Come Together. Net als de collega's van het vergelijkbare G. Love & Special Sauce hebben de Fun Lovin' Criminals de afgelopen jaren helaas genoegen moeten nemen met een bestaan in de marge, maar Livin' In The City zou daar wel eens verandering in kunnen gaan brengen.
Livin' In The City bevat immers grotendeels dezelfde ingrediënten als Come Together en is ook net zo onweerstaanbaar. Blues en hiphop vormen nog altijd de belangrijkste bestanddelen van de muziek van de New Yorkers, maar eigenlijk is ook Livin' In The City weer een smeltkroes van 1001 stijlen. Een muzikale ode aan The Big Apple met een lekker broeierig en heerlijk dansbaar geluid. Iedereen die de band de afgelopen jaren is blijven volgen weet dat de Fun Lovin' Criminals nooit zijn gestopt met het maken van goede cd's; voor iedereen die de band na Come Together uit het oog is verloren is Livin' In The City de perfecte hernieuwde kennismaking. | | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 19-08-2005 | |
| 
Het is al weer vijf jaar geleden dat Alison Goldfrapp en Will Gregory als Goldfrapp debuteerden met het wonderschone en buitengewoon intrigerende Felt Mountain. Waar Felt Mountain opviel door warmbloedige en organische filmmuziek, was opvolger Black Cherry drie jaar later een behoorlijk kille en grotendeels elektronische plaat. Een cd waaraan we erg hebben moeten wennen, maar die ons uiteindelijk toch wist te overtuigen.
Goldfrapp's derde, Supernature, doet dat onmiddellijk.
We zijn ondertussen gewend geraakt aan Goldfrapp's nieuwe geluid en bovendien klinkt dit op Supernature een stuk onweerstaanbaarder dan op Black Cherry. Zoals de eerste single `Ooh La La` laat horen, laat Goldfrapp zich nog altijd vooral inspireren door glamrock en elektro. Een mix die op Supernature een stuk toegankelijker klinkt dan op de achteraf toch behoorlijk zwaarmoedige voorganger. Supernature bevat een flink aantal behoorlijk perfecte popsongs. Popsongs waar Madonna patent op had op Ray Of Light, maar vergeleken met Alison Goldfrapp is La Ciccone natuurlijk maar een burgertutje. Een hele bijzondere cd weer van dit intrigerende duo. | | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| 31-08-2004 | |
| 
Het gezeur over de invloed van The Smiths op de muziek van The Dears moet nu maar eens ophouden. Hun zanger klinkt misschien een beetje als Morrissey, maar verder is de muziek van de Canadezen heel wat origineler dan die van het gemiddelde Britse bandje en daar hoor je niemand over. Met Gang Of Losers heeft de band uit Montreal gewoon weer een fantastische plaat afgeleverd.
| | |
Bestel bij Plato.nl
|
|
| | |
| | |
|
|
| | |
