Concertrecensies

Zaterdag was er echter plaats voor 12.000 man/vrouw en stroomde het festivalterrein vol met in het zwart geklede rockers. Het stereotype metalman met lang haar en kisten was niet echt oververtegenwoordigd: opvallend veel kortharige metalheads en... opvallend veel klompen. Tja, je bent in Fryslân of je bent het niet.

Het Noorse Pagan's Mind was een van de eerste bands die optrad op deze mooie dag. Zanger Nils K. Rue probeerde de meute in de tent flink wakker te krijgen, wat redelijk lukte. Met een mix van progressieve, heavy en powermetal was de ochtend definitief voorbij. De zon scheen en de schouders kleurden langzaam rood. Op het buitenpodium verschenen de Australiërs van Rose Tattoo, een van de oudgedienden aan het metalfront, die met hits als 'Nice Boys Don't Play Rock 'n Roll' en 'One of the Boys' het publiek flink meekreeg. De kleine Angry Anderson en zijn mannen weten nog te rocken als geen ander.

Veel plaats was er voor de oudere, gevestigde namen dit jaar; ook Morbid Angel liet aan het eind van de middag de tentstage op hun palen trillen met hun stevige oldschool death metal. De in lakleer gestoken zanger/bassist David Vincent beloofde dat zij in een half uur meer snaredrums zouden laten klinken dan er de rest van de dag op het hoofdpodium te horen zou zijn...

Toen de avond viel was het tijd voor een van de betere progressieve bands van de afgelopen jaren: Symphony X. Frontman Russel Allen was enthousiast als altijd en nam de fans daarin mee, ook letterlijk: hij nam een piepjonge fan uit het publiek op zijn arm die met hem het podium op mocht. Een sublieme (live-) band die al lang niet meer het kleine broertje van Dream Theater genoemd mag worden.

Tijdens de eerste tonen van Life of Agony begon het te motregenen, wat overging in een fikse regenbui. Veel mensen verlieten daarom zanger Keith Caputo en zijn band om een droog plekje in de tentstage te veroveren. Of kwam het omdat Lordi daar bijna zou beginnen? Het Eurovisie Songfestival weet het nog goed; in 2006 won voor het eerst een hardrockband. Ook voor Finland was het de eerste overwinning. De in monsterlijke kostuums verklede mannen kwamen 'fashionably late' het podium opgestormd, maar dat mocht de pret niet drukken. Pret, inderdaad. Met nummers als 'Hard Rock Hallelujah', 'Who's Your Daddy' en 'Devil is A Loser' is duidelijk dat deze band zichzelf gelukkig niet serieus neemt. Evenals Kiss in de glorietijd, is ook Lordi nog nooit zonder maskers gefotografeerd of geïnterviewd.

Na de regenbui kwam er een nieuw probleempje voor het hoofdpodium; de stroom viel uit tijdens het tweede nummer van Queensryche. Gelukkig hoefde de menigte hooguit een kwartier te wachten tot ze toch nog de heavy metalhits uit de jaren tachtig en negentig konden zien en horen.
In de tentstage heerste op dat moment een geheel andere sfeer. De meesters van de doommetal, My Dying Bride, zorgden voor duistere, melodische klanken. Frontman Aaron Stainthorpe is ook niet de meest vrolijke man op aarde, maar zijn dramatische performance in combinatie met de muziek zorgt voor een theatraal geheel waarin het publiek wordt meegezogen.

Headliner en publiekslieveling Slayer mocht het festival afsluiten. Deze Amerikaanse pioniers van de thrash metal timmeren al vanaf 1981 aan de weg en hebben zelfs twee Grammy Awards gewonnen. Vrijwel alle Wâldrockers stonden op de benen - voor zover dat nog ging - om een flinke pot herrie te aanschouwen en mee te blèren met klassiekers als 'Reign In Blood' en 'Angel of Death'.

Het bier was op, de frituur ging uit en de tevreden menigte liep, struikelend over scheerlijnen en gitaarriffs van Slayer zingend, naar de tent. Het was nog lang onrustig die nacht in het dorpje Bergum, maar zowel de festivalgangers als de organisatie kan terugkijken op een zeer geslaagd festival.