Met het stevige Hombre Lobo nog vers in het geheugen komt E veel sneller dan verwacht met zijn achtste album. Een plaat over het echte leven volgens Mark Oliver Everett, terwijl de voorganger meer geschreven is vanuit een fictief personage. Hombre Lobo was 'the before', End Times is 'the after'.
E's liedjes zijn altijd eenvoudig van vorm en melodie, daar ligt zijn kracht. Tekstueel kan hij somberen als de beste, maar door zijn voordracht werkt het vaak louterend. End Times kent opvallend veel zachte gitaar- en pianoliedjes, maar ook sterke uptempo rocknummers als 'Gone Man' en 'Paradise Blues', éen van zijn betere. Vocaal schudt hij dan zo lekker alles van zich af. 'Nowadays' is een prachtige ballad met mondharmonica en violen uit zijn Optigan, een vreemd instrument waar speciaal geprepareerde langspeelplaten ingaan en dat je kunt zien als een primitieve voorloper van computersampling. 'I Need A Mother' en 'Little Bird' behoren tot de sleutelnummers op End Times. Beiden zijn zeer kort en bondig. Het zijn zeer persoonlijke songs en sluiten eigenlijk naadloos aan op zijn meesterwerk Blinking Lights. Het afsluitende 'On My Feet' is éen en al zelfbespiegeling. "I'm a man in great pain over great beauty, it's not easy standing on my feet these days..." E meent wat hij zingt! Een plaat met een gouden randje.
Trailer van de week:
Beatrice van der Poel & Marcel de Groot - Voor we verder gaan...
