De Dansdagen, dat is drie dagen lang genieten van spraakmakende dansvoorstellingen van het afgelopen seizoen, te zien op verschillende podia in Maastricht. Een must voor de dansliefhebber en een kans om gemiste voorstellingen alsnog te zien. Het is tevens de aftrap voor de dansweek 2006, die plaatsvindt van 6 t/m 16 oktober. Voor de Dansdagen werden een vijftiental voorstellingen uit het grote aanbod aan klassieke en moderne dans, theaterdans en mime geselecteerd. Het is een mooi overzicht geworden waarin verschillende genres aan bod komen en zowel de gevestigde gezelschappen als beginnend talent vertegenwoordigd zijn. Een dansgala met choreografieën van NDT I, Galili Dance, NDT III en DWA opent het festival. De grote namen op het programma zijn Het Nationale Ballet met Where does the body end van Bruno Listopad, Scapino Ballet Rotterdam met Der Rest ist Schweigen van Marco Goecke, NDT I met Tar and Feathers van Jirí Kylián en Dance Works Rotterdam met E2 7SD van Rafael Bonachela.
Naast deze gevestigde namen staan er ook een aantal kleinschaliger producties op De Dansdagen. Een aanrader is de voorstelling Requiem for two chairs, die Edward Clug maakte bij Station Zuid. Het is een danssolo van Christian Guerematchi op de muziek van Mozarts Requiem, en eindigt precies waar Mozart onvoltooide dodenmis ook eindigt: na enkele maten van het Lacrimosa.
Een wat vreemde eend in de dansbijt is Wervel, de mimevoorstelling die Boukje Schweigman en Theun Mosk maakten voor de Veenfabriek. Wervel is een betoverende reis door een bevreemdende wereld. De logica van de taal ontbreekt, in dit stuk wordt de toeschouwer geconfronteerd met de zintuiglijke, zinnelijke taal van het beeld.
Cry Love is de tweede voorstelling van choreografe Nanine Linning na haar afscheid van Scapino Ballet. In Cry Love versmelten dans, videobeelden en muziek van Jacob ter Veldhuis tot een intense voorstelling over de worsteling van de mens met zichzelf en met de anderen. De voorstelling laat het publiek niet onberoerd, letterlijk, want de toeschouwers zitten haast bovenop de dansers.
Een bijzonder project is de locatievoorstelling Thuis die Club Guy & Roni speciaal voor De Dansdagen ontwikkelde. In appartementsgebouw Piazza Céramique doordringen dertig dansers de vele ruimtes van het pand. Zo ontstaat een groot aantal kleinere voorstellingen in de verschillende appartementen, geïnspireerd door de architectuur en de functies van het gebouw.
Andere dansvoorstellingen die op De Dansdagen te zien zijn: This is a picture of a person I don't know van Pere Faura, 4 on behalf of a whole van Inari Salmivaara/Dansgroep Krisztina de Châtel, Hypertopia van André Gingras, Ballads van Leine & Roebana en FF REW 60:00 van Ann van den Broek.
 
| 
