| |  | |
| | | | |  |
|
Pien Koome
Hun vaste tafeltje in een Thais restaurant noemden ze het 'eilandje van vroeger'. Wekelijks haalden Maria Goos en Marcel Musters daar herinneringen op aan hun overleden moeders. Iedere maandagavond werd 'smoederavond' en langzaam maar zeker ontstond het idee om een voostelling te maken van alle gesprekken, e-mails en aantekeningen die ze beiden maakten na de dood van hun moeder. Het resultaat is een prachtige en ontroerende vertelling, die goddank nergens wegzakt in vals sentiment. Smoeder werd afgelopen seizoen unaniem bejubeld en reist nu korte tijd door het land. Een mooie herkansing om meegevoerd te worden naar het leven van twee Brabantse vrouwen.
De moeder van Maria Goos overleed op 10 april 1985, die van Marcel Musters ging op 15 september 2002 dood. Maria was in het begin vooral boos, eigenlijk op iedereen. Er was nog maar één richting, namelijk voorwaarts. Het verleden was weg, want haar vader was al gestorven toen ze klein was. Maar daarna werd het verlies draaglijk en waren er zelfs momenten dat ze blij was wees te zijn, omdat het ook bevrijdend werkte.
Marcel heeft zijn moeder verzorgd toen ze wist dat ze dood ging. Hij herinnert zich dat ze rook als een baby. De woorden van zijn moeder werden voor hem en zijn broers een overlevingsmotto: 't komt goed, 't komt allemaal goed.
In het theater zitten de twee aan een eenvoudig tafeltje. Zonder opsmuk, met een pot thee en een stapel papieren. Voor Goos is het haar debuut op de planken. De door velen geroemde scenarioschrijfster vertelt haar verhaal gelaten glimlachend. Er is plaats voor weemoed, maar nergens zit een valse snik. Musters is een prachtacteur. Hij leunt ontspannen achterover en haalt met glinsterende ogen herinneringen op. De verhalen zijn zowel ontroerend als humoristisch en zowel subtiel als grotesk. Prachtig is het als de moeders langzaam de vertelling overnemen en zich verwonderd afvragen, waarom er in hemelsnaam een voorstelling over hen gemaakt wordt.
Hoewel er bijna uitsluitend vrouwen in de zaal zitten, is Smoeder voor iedereen een aangrijpend en herkenbaar verhaal. Over leven en dood, over vreugde en verdriet, over teleurstelling en hoop. Maar vooral over moeders en dat maakt het universeel. Door de eenvoud en de oprechtheid komt het brok in de keel vanzelf. | | |
| | |
|
| |
|
| |
| | |
|
| | |
