Brian Lo Sin Sjoe
Na het wanbeleid van de eerste leiding van De Utrechtse Spelen, die het gezelschap op de rand van de afgrond bracht, is Mogadishu de eerste productie onder nieuwe leiding. Het is een mooi, actueel stuk van de Engelse toneelschrijfster Vivienne Franzmann (die 12 jaar voor de klas heeft gestaan) over jongeren, hun ouders en het onderwijs. Helaas verzuipt het intieme stuk in de spelonkachtige grote zaal van de Utrechtse Stadsschouwburg.
Mogadishu (het stuk heeft niets met de hoofdstad van Somalië te maken) gaat van start als de blanke lerares, Amanda (Marie-Louise Stheins), van een cultureel gemengde school een gevecht tussen de zwarte Jason (Mandela Wee wee) en zijn hulpeloze Turks-Nederlandse slachtoffer (Aziz Akazim) beëindigd. Om ervoor te zorgen dat Jason niet van school wordt gestuurd besluit ze het incident niet te rapporteren. Amanda krijgt echter stank voor dank. Om zijn eigen nek te redden besluit de manipulerende Jason haar aan te klagen voor geweld en een rascistische uitspraak, met alle gevolgen van dien.
Amanda komt gedurende de aanklachtprocedure enorm naïef over. Als publiek kan je alles wat haar overkomt aan zien komen, daarvoor hoef je geen helderziende te zijn. Ik wou haar dan ook door elkaar schudden om de realiteit onder ogen te zien en had medelijden met haar rationele partner (goed gespeeld door Mike Libanon). Stheins speelt Amanda ietwat afstandelijk en heeft enkele bizarre reacties op serieuze situaties. Als Amanda eindelijk geen mooi weer meer kan spelen en alle frustratie en woede laat gaan uit dit zich in een fikse scheldpartij. Zoals het gespeeld wordt lijkt het echter niet uit de ziel van het personage te komen, maar vooral een opervlakkig komische gimmick. Nuance ontbreekt bij de meeste rollen. De veelbelovende jongeren zijn allemaal heel goed in het uitbeelden van één emotie, maar hebben nog niet de ervaring om personages van vlees en bloed te suggereren. Wel geven ze de productie heel veel energie. Met name de eeuwig vrolijke en dynamische Orlando do Brito lijkt een mooie toekomst tegemoet te gaan.
Kenneth Herdigein als de vader van pestkop Jason is fenomenaal en maakt constant interessante keuzes. Enkel bij zijn opkomst weet je al, via zijn lichaamshouding, dat zijn personage een zieldodende baan heeft. Herdigein heeft geen gegil nodig om indruk te maken. Hij brengt zijn tekst beheerst en met een glimlach. Toch voel je zijn onderhuidse woede en een potentie tot geweld broeien. Dit maakt zijn spel ontzettend spannend.
Regisseur Matthias Mooijman daarentegen lijkt wat minder geslaagde keuzes te maken. Het cruciale incident, aan het begin van de voorstelling, wordt op het balkon geënsceneerd. Hierdoor kan een groot gedeelte van de zaal het niet zien. Ook laat hij Stheins aan het eind van het stuk een belangrijke beslissing nemen met haar rug naar het publiek toe. Het speelvlak is zo groot dat personages vaak, in intieme scenes, zo ver van elkaar zijn verwijderd dat ze moeten schreeuwen. Zoals in vele Nederlandse producties eindigt het stuk met veel geschreeuw en het omgooien van het minimale decor, met weinig impact. Zo zit de productie vol met 'sound and fury, signifying nothing' (om Shakespeare te citeren).
NRC Next****
"...'Goud (...) is de multiculturele mix van acteertalenten. Ze zijn allemaal even mooi, stoer en snel. En zetten met maffe handshakes en slang een geloofwaardige straatcultuur neer..." Volkskrant***
"...De toneeltekst van Franzmann, puntig vertaald door Tom Kleijn, heeft er een handje van om alles uit te leggen. Ieder personage heeft wel een trauma, dat zijn of haar gedrag verklaart. Dat maakt van Mogadishu een correct en genuanceerd verhaal, maar ook een beetje saai...." Trouw***
"...Mogadishu van de Britse schrijfster Vivienne Franzmann is een spannend debuut van de regisseur Matthias Mooij. Hij ensceneert een wervelwind, die het publiek er meteen fysiek bij betrekt en laat de volgende ontwikkelingen eruitzien als windstoten, die uiteindelijk elke luwte verpulveren in een vernietigende storm...." Theaterkrant***
"...Dat de voorstelling met een sisser afloopt, is eigenlijk voor niemand een troost."
| 
