Aron Elstak
Saturday Night Fever is een voorstelling vol geilheid, grove taal, veel dansjes uit het niets en één fantastische actrice. Voor wie zich nog Bee Gees-fan durft te noemen is de voorstelling een redelijk succes. Voor het gemiddelde theaterpubliek die verrast wil worden met een mooi, meeslepend verhaal is de musical echter weggegooid geld.
De nadruk ligt - logischerwijs - op muziek en dans. Net als het publiek weer de neiging heeft met zijn gedachten af te dwalen, stroomt het toneel vol en volgt er een hip jaren '70 dansje. Gehuld in wijde, kleurrijke gewaden danst de cast dat het een lieve lust is; het publiek wordt hierdoor echter helaas niet ingepakt. Dan het decor. Dit is groots, spectaculair en adembenemend, en compenseert dus gedeeltelijk de tekortkomingen van het geheel.
Wat muziek betreft overheerst de keiharde bas, die ervoor zorgt dat de toeschouwer letterlijk in zijn stoel zit te beven. Het overstemt de stemmen van de acteurs en maakt de liedteksten onverstaanbaar. Jammer, want de vertaling van de nummers, waarvoor Daniël Cohen verantwoordelijk is, is wel fenomenaal.
Pijnlijk mankement aan de show is verder het gebrek aan spelkwaliteiten van de hoofdrolspelers. De echte emoties worden niet goed gespeeld en veel te veel overdreven.
De enige verademing in de voorstelling is Stephanie Mangano, gespeeld door Michelle Splietelhof. Zij is de enige in de gigantische cast die verschillende kleuren van zichzelf weet te laten zien. Ze weet haar spel te doseren, ze is echt, bijzonder subtiel en heeft een stem als een klok. Haar klassieke balletscènes zijn wonderbaarlijk mooi en in tegenstelling tot wat de poster van de voorstelling belooft, is zij degene die het stuk
draagt. Joey Ferre, die zijn hoofdrol aan een talentenjacht te danken heeft, blijft ver achter haar. Zijn dans is soepel, maar overtuigen doet hij allerminst.
Meer recensies:
Volkskrant
`De vlam gaat echt in de pan bij de grote dans/zangensemblestukken. Natuurlijk met dank aan de BeeGees. Het gezelschap viel wel door de mand in de choreografie met fluorescerende zakdoekjes. Elke oneffenheid kwam keihard in beeld, en dat waren er toch wel veel. Patrick van den Hanenberg
De Telegraaf
`Deze musical is een feest der herkenning. Nostalgie troef dus, wat visueel wordt onderstreept door de kleurrijke kostuums van Cocky van Huijkelom. Het uitgekiende decor van Carla Janssen Höfelt en het ijzersterke lichtontwerp van Andy Voller mogen er eveneens zijn.` Marco Weijers
Het Parool
`Het gebrek aan grote dansnummers na de pauze werd ruimschoots goedgemaakt in de toegiften. Daar werd Saturday Night Fever weer een discofeest met allure.` Jos Bloemkolk
Trouw
`Het knappe is dat de oude dansstijl hier heel erg 2012 voelt. (...) Vooral voor de dans is deze musical zeker de moeite waard.` Bianca Bartels
|
