Brian Lo Sin Sjoe
Twools is een programma met diverse nieuwe choreografieën, waarmee het Scapino Ballet jaarlijks het seizoen op avontuurlijke wijze afsluit. Dit jaar vond de 14de editie plaats en werden er 10 nieuwe werken gepresenteerd, waaronder het veel gepubliceerde debuut van Jan Kooijman. De voorstelling is een dans-smörgåsbord, waarbij het onvermijdelijk is dat het een meer zal aanspreken dan het ander. Het geheel is echter een zeer vermakelijke en gevarieerde avond, waarbij alle denkbare facetten van humaniteit de revue passeren.
Kooijman's All The Things We Don't Know is een zeer geslaagd werk over een driehoeksverhouding dat zich tegen de achtergrond van een rockconcert lijkt af te spelen. De prachtige Sherida Lie kan maar niet kiezen tussen Besim Hoti (een van de spannendste dansers van het gezelschap) en gastdanser Juvat Westendorp (So You Think You Can Dance-finalist). Explosieve momenten worden schitterend afgewisseld met tedere en zeer sensuele bewegingen. Dit dynamische trio weet binnen no-time een waar liefdesverhaal neer te zetten en de live muziek van King Jack geeft het geheel een extra lading energie.
Hoti is ook betrokken bij het hypnotiserende Irreversible van Felix Landerer, waarin martial arts-bewegingen op sublieme wijze met moderne dans worden gecombineerd. Ook Par la main van Loïc Perela is de moeite waard. In deze minimalistische diamant rennen vijf dames, op dezelfde plek, een schijnbaar oneindige marathon. Het tempo wordt steeds verder opgevoerd. Kleine variaties op de routine, diverse geanimeerde gezichtsexpressies en het uithoudingsvermogen maken Par la main tot een fascinerend stuk.
De meeste choreografieën zijn bijzonder intens en donker belicht, zoals bovengenoemde stukken en Mind The Gap van Pedro Goucho Gomes. Hierin zijn lichamen haast glimmende silhouetten, die in eerste instantie op zoek lijken te zijn naar balans. Als diverse schoenen het toneel opgegooid worden ontpoppen de lichamen zich echter tot haast Kafkaëske wezens.
Met al deze intensiteit is Find Me, Please! van Min Lee een welkome comic relief. Als puur dans is het bij verre het minst interessante werk, maar het is wel erg grappig. Het segment is een soort stand-up routine met Facebook als onderwerp. De innemende personages van David Essing, Ralitza Malehounova en Yi-Chun Liu maken dit onderdeel tot een lekker fris intermezzo.
Ondanks de vele werken is de mise-en-scène naadloos geënsceneerd en weet het geheel van begin tot eind te boeien. Enkel de solo Laat me met mij gaan voelt net iets te lang aan. Twools 14 maakt voor een avontuurlijke avond vol topdansers en een paar schitterende nieuwe parels. Laat u verrassen! | 
