Charlotte Schultz
De nieuwe voorstelling Next van gezelschap LeineRoebana is een interessant en bont tweeluik. Choreografen Andrea Leine en Harijono Roebana lijken in een eerbetoon aan Ton Lutgerink positief beïnvloed te zijn door zijn relativerende humor. Het geheel is een mix van muzikale pareltjes en een dansante chaos vol van goede energie geworden, waarin de kwaliteiten van de dansers optimaal worden benut.
Één ding is zeker, choreografenduo Andrea Leine en Harijono Roebana hebben een fantastische muzieksmaak. In hun stukken werken zij samen met muzikanten van wereldklasse die een actieve rol vervullen in hun choreografieën. Zo ook in Next. Chansonnier, componist en musicus Mathias Kadar luistert het avondvullende danstweeluik op met muziek van onder andere Jacques Brel, Toon Herman, Nina Hagen en Ramses Shaffy.
Het begint met een onverwachte kus. Een uitdagende vertoning tussen twee jonge mannen. In deel één laten drie jonge dansers hun ongeremde energie door hun chaotische lijven stromen. Tegelijkertijd overspoelen de rollende klanken van Mathias Kadar de dansers en het publiek. Het zijn de sterke muzikale performance en de woorden van Brel en Ramses over Amsterdam, liefde en opstandigheid die een veilige omkadering vormen waarbinnen de drie jonge mensen elkaar kunnen uitdagen. Breakdance moves en razendsnelle hiphop pasjes gaan op humoristisch wijze over in hedendaagse dans. Met hun energieke dansfrases lijken zij te willen zeggen niet te malen om esthetiek of schoonheid, maar uit te willen drukken dat hun leven draait om spelen en uitdagen, tot zij zich eindelijk moe hebben gedanst.
In het tweede en veel kortere deel daagt een vrolijk, bont en muzikaal geheel van dansers en muzikanten het publiek uit. Houten tuinhekken en Tl-buizen vormen de omheining van een eerbetoon aan Ton Lutgerink. In tegenstelling tot het eerste deel dansen nu de vaste dansers van het gezelschap met heldere gecontroleerde lijnen. Uitspattingen krijgen vorm door dwaze kostuums, rare karakters en de verleidende woorden van danseres Heather Ware. Rode lakleren schoentjes trekken de aandacht. Pruiken en korte rokjes gaan aan en weer uit. Het stuk bereikt zijn hoogtepunt met de geschreeuwde woorden: "ICH BIN DEIN HUND!!!".
Het is een voorstelling die uit balans is geraakt doordat de rol van de dans zelf is ondergesneeuwd. Het is gedegradeerd tot noodzakelijke voertaal die tegenover de kwaliteit van de betoverende muziek, kleurige kostuums en verdraaide humor in het niet valt. Inhoudelijk verdiept Next zich weinig, maar vindt het wel kracht in sfeer, humoristische dansfragmenten en fantastische muziek. Het is een chaotisch eerbetoon aan Ton Lutgerink gecombineerd met gevatte muzikale begeleiding. Het zijn prachtige chansons met op de voorgrond een razende groep jonge dansers.
|
