Theaterrecensies

Het beeld dat Emilio Guzman geeft van zijn familie is tragisch en komisch tegelijk, en vormt een van de belangrijkere onderdelen van zijn show. Zijn vader en moeder zijn jong gescheiden, en iedereen behalve zijn vader is daarna vanuit Spanje verhuisd naar Nederland. De tekenen van leven die Emilio nog van zijn vader ontvangt komen in de vorm van dia`s en een schaars telefoongesprek. Op de dia`s wil vaderlief zich tonen als iemand die zijn familie nog hoog in het vaandel heeft, gezien het feit dat hij familiefoto`s steeds verplaatst naar andere plekken in zijn huiskamer. Een zelfde soort tragiek wordt gemixt met humor als hij het heeft over zijn broer, die gek is op pony`s en eigenlijk niet in retraite gaat om van een mogelijke alcoholverslaving af te komen...., maar zich goed vermaakt in een ponykamp.
Ook gooit hij nog een fictieve broer, Eduardo, in de strijd. In eerste instantie als een totaal ander type dan hij, maar later in herhaling als lieve meelevende maar behoorlijk softe persoonlijkheid."Zo had het dus ook kunnen zijn", aldus Guzman. Is dit een wat vergezochte relativering van het feit dat we het in het leven moeten laten komen zoals het komt?

Zijn familie blijft een belangrijk thema, maar van daaruit flitst hij heen en weer naar de actualiteit en neemt hij zijn eigen persoon regelmatig op de hak. Wat hem vooral opvalt is dat domme mensen belangrijk worden omdat ze zelfverzekerd overkomen, en politici zelfs bewust dom proberen over te komen om te kunnen scoren. Voorbeelden te over. Daartegenover staat dat veel verstandige mensen, zoals hij, in de huidige tijd juist twijfelen. Kijk bijvoorbeeld maar eens naar zijn eigen relaties, waarin hij liever met zijn huidige vriendin wacht... totdat hij een echte vriendin heeft. Ook zijn `one night stands` komen niet geweldig uit de bus omdat ze gemiddeld wel een jaar kunnen duren. En dat een van die vriendinnen wel verkracht wil worden door een lange blonde politieagent doet de twijfel in hem ook niet echt afnemen.

Emilio Guzman maakt zijn show persoonlijk en boeiend door zijn -soms tragische- familie en persoonlijke strubbelingen zonder omhaal en met een komische noot te durven tonen. De rest van zijn verhalen vallen niet zozeer op door het zoeken naar de makkelijke lach, maar meer door op een intelligente manier te zoeken naar verbanden tussen persoonlijke zaken, de actualiteit, en de relativering. Zelfs een filosofische noot ontbreekt niet. Daarbij raakt hij vaker het bord dan de overbekende dartprof Co Stompé in veel van zijn wedstrijden.