Bob Lapajian
Calamiteiten: daar draait het om in Katinka Poldermans derde voorstelling Polderman tuigt af. Het publiek krijgt gelijk aan het begin van de voorstelling al instructies mee over wat te doen bij het uitbreken van een ramp.
Uit het vervolg van de voorstelling wordt duidelijk dat Polderman het alomtegenwoordige crisisgevoel van deze tijd op de hak wil nemen. Dat doet ze door het publiek te laten zien hoe zij zich voorbereid op de ramp ('Mij zullen ze niet krijgen'). Wanneer de ramp zich maar niet voordoet, besluit ze naar het einde van de voorstelling toe dat deze misschien een handje geholpen moet worden. Zo'n ramp biedt tenslotte ook ruimte om weer opnieuw te beginnen. De ramp wordt bezongen in een hilarisch lied, waar de gedateerde kneuterigheid van af druipt. Het lied wordt in toepasselijk gedateerd taalgebruik gezongen, en het publiek wordt aangespoord in canon mee te doen ('Iets noester!'): 'Neemt den troffel, roert den trom, straks is het hier weer bebouwde kom'. Veel verder gaan de vernieuwingsambities van de meeste mensen niet, wil Polderman maar zeggen.
Poldermans personage ziet de naar haar mening onvermijdelijke komst van de ramp zonnig tegemoet: ze heeft immers haar overlevingstonnetje, heeft van de fouten uit de geschiedenis geleerd ('Op een man met een snorretje voor een vlag met een hakenkruis ga ik echt niet stemmen!") en heeft ook een oplossing achter de hand als al het leed in de wereld haar even te veel wordt: een blik op haar banksaldo. Het decor van netjes aangeharkt gras met een paddenstoel en konijntjes past precies bij de kneuterigheid die Poldermans personage voorstaat.
Oppervlakkig gezien lijkt de voorstelling misschien wat flauw en melig, maar hoe verder de voorstelling vordert, hoe meer het duidelijk wordt dat over alles in het script zorgvuldig is nagedacht. Alle kleine en grote rampen die voorbij komen werken toe naar Poldermans beslissing het noodlot wat te helpen. Daarbij is Polderman met grote regelmaat gewoon bijzonder humoristisch en wordt het publiek door haar met succes betrokken bij de voorstelling. De liedjes variëren van ongegeneerd ordinair (over haar vriend die haar niet wil beffen) tot intiem en kwetsbaar (over de tranen die niemand ziet). Qua concept zijn ze niet altijd even origineel, maar Polderman is erg goed in het neerzetten van lachwekkende situaties en is creatief met taal. Het mag dan crisis zijn, Katinka Polderman weet er wel vermaak van te maken, intelligent vermaak zelfs!
Katinka tuigt af van Katinka Polderman. Regie: Eva Bauknecht. Gezien op 15 januari in Schouwburg Amstelveen.
| 
