Brian Lo Sin Sjoe
Voor liefhebbers van theater geeft niets zo'n grote kick als het ontdekken van een mooi nieuw stuk. Er moet licht zijn van Hannah van Wieringen (1982) is zo'n stuk, dat onder leiding van Marcus Azzini indrukwekkend tot leven is gebracht.
Het stuk begint als Sanne (Sanne den Hartogh) huilend wakker wordt. Kort na zijn introspectieve openingsmonoloog verschijnt plots zijn vriendenkring van dertigers, die hij schijnbaar voor een feest heeft uitgenodigd. Veel blijkt er echter niet te vieren. Het blijft sowieso ambigu of de vrienden er werkelijk zijn of dat alles in zijn verbeelding afspeelt.
De personages zijn zelfbewust en praten veel. Heel veel. Omdat ze zich niet kunnen uiten, de waarheid trachten te maskeren, verandering en vergankelijkheid proberen te ontwijken. Van Wieringen heeft hier haar eigen rijk en ritmisch taalgebruik voor die perfect wordt beheerst door een vijftal acteurs, waarvan den Hartogh het centrum van het universum is. Deze veelbelovende acteur bezit een begenadigde expressie, timing en bewees in Wachten op Godot al meesterlijk om te kunnen gaan met absurdistische teksten. Zijn zelfbewuste, sullige personage zou zo in een Woody Allen film passen, ware het niet dat Sanne niet zo welbespraakt is. Deze neuroot komt zelden uit zijn woorden en spreekt niet in hele of grammaticaal correcte zinnen. Het is een chaos in zijn hoofd en dit vertaalt zich in alle aspecten van de productie.
De lumineuze Maria Kraakman - als de harde ex van Sanne - is ook absoluut het noemen waard. Haar personage is een professionele ontwijker van de waarheid. Dit doet ze vooral door veel te praten. Kraakman weet alleen al met een kreet als 'taxi' de lachspieren aan het werk te zetten. Zij vormt met haar perfect gestileerde hardheid vaak het komische hart van de voorstelling.
De ingenieus minimalistische vormgeving van Pascal Liboucq maakt de productie helemaal af. Het is lekker abstract en werkt op diverse niveaus. Liboucq laat de acteurs balanceren (ze kunnen er zelfs op dansen!) op een vloer van lege wijnflessen. Deze briljante ingeving werkt niet alleen op een metaforisch niveau maar is ook prachtig om te zien. De wijze waarop de flessen de diverse lichtsferen reflecteren is een adembenemend schouwspel op zich. Alles lijkt van binnen verlicht, van de flessen tot en met de acteurs.
Er moet licht zijn is een heerlijk absurdistisch stuk over dertigers in crisis, wiens visie op liefde, leven en de dood complexer wordt naarmate ze ouder worden. "Steeds meer woorden voor steeds minder dingen", luidt een van de teksten uit het stuk en hoewel de personages bang zijn dat hun licht veel te snel dooft, wordt de theaterzaal door hun onzekerheden oogverblindend verlicht.
|