Pien Koome
'Ik ben mijn mooiste gedachten kwijt', zegt één van de zussen aan het eind van de voorstelling. Wat rest is desillusie. Ooit leidden de drie Nederlandse zusjes als variété-artiesten in Italië een sterrenbestaan, maar het fascisme heeft hen gedwongen onder te duiken. De oorlog overleven ze uiteindelijk, maar bij thuiskomst herinnert niemand zich het succesvolle zangtrio nog en zijn ze alles kwijt. Orkater heeft de Meisjes van Mussolini gebaseerd op het leven van Sandra, Judith en Katrientje Leschan die eind jaren dertig als het fameuze Trio Lescano heel Italië veroverden met hun zoete close harmony, maar na de opkomst van het fascisme hun succes razendsnel zagen verdampen.
Bodil de la Parra schreef niet alleen samen met mulitmuzikant Beppe Costa het verhaal, ook speelt zij één van de zusjes, samen met Eva van der Gucht en Elise Schaap. Gekleed in tuttige identieke jurken zingen ze als een samengeklonterd trio het ene wonderschone lied na het andere. Hun uitstraling is lieflijk en zoetig en dat past uitstekend bij de loepzuivere nummers die ze vol verve voor het voetlicht brengen. Beppe Costa kan zich door zijn Italiaanse komaf lekker uitleven met liederen in zijn moederstaal, maar ook de Nederlandse nummers zijn geweldig. Als hij zich losmaakt van de andere bandleden voor een mallotig dansje, is hij volstrekt in zijn element. Wimie Wilhelm is qua uitstraling een tegenhanger van het gracieuze damestrio; met haar doorleefde stem is ze afwisselend als verteller en moeder van de meisjes een droogkomische aanvulling op het toneel.
Het verhaal is snel verteld: de opkomst en ondergang van een zangtrio dat ooit begon als dansgroepje wordt beeldend neergezet zonder ellenlange teksten of ingewikkelde scènewisselingen. Muziek overheerst in het leven van de meisjes en wanneer Benito Mussolini hen in eerste instantie zijn lievelingen noemt, rijst hun succes tot ongekende hoogte. Wanneer blijkt dat de drie Nederlandse jodinnen zijn en hen verweten wordt dat zij antifascistische boodschappen in hun nummers verstoppen, is hun roem in één klap voorbij.
Dankzij de fantastische arrangementen valt er muzikaal veel te genieten: de nummers worden door Costa uitgevoerd op contrabas, mandoline en vedel en ook de overige muzikanten excelleren op gitaar, toetsen en percussie, klarinet en saxofoon. Het damestrio imponeert door zuivere zang en Italiaanse dictie en Wilhelm zorgt voor tegendraadse humor en een zwartgallige ondertoon. In anderhalf uur krijgt het publiek een mooi inkijkje in het leven van drie ietwat naïeve meisjes die hun afkomst moeten bekopen met eenzaamheid in plaats van wereldfaam. Orkater brengt deze desillusie subtiel op de planken, zonder te vervallen in politieke statements of zwaarmoedig toneel. Een goede keuze om het leven van de Meisjes van Mussolini zonder grootse gebaren vorm te geven want de tragiek is tussen de regels door onmiskenbaar aanwezig.
|
