Pien Koome
Met haar krachtige persoonlijkheid trekt Lucretia van der Vloot op het podium meteen alle aandacht naar zich toe. Ze beweegt zich stoer en soepel, heeft een waanzinnige stem en een sterke uitstraling. Allemaal ingrediënten waarmee ze met gemak het publiek een avond lang om haar vinger kan winden. Dat gebeurt ook volop tijdens haar nieuwe voorstelling Soulcabaret. Alleen op de momenten dat ze tussen de bloedmooie nummers in wil vermaken met alledaagse observaties zakt haar show volledig in.
Een tegenvaller deze prietpraat, maar haar zangkwaliteiten en haar puike begeleidingsband maken het gebrek aan spitsvondige teksten meer dan goed.
In haar derde programma stort Lucretia zich na Alles wat telt en Altijd over Liefde met overgave op de soul. Dit genre beheerst ze tot in de puntjes; gevoelige nummers zingt ze loepzuiver zonder begeleiding en bij swingende songs scheurt haar strot open maar legt ze exact op de goeie momenten een gevoelige snik in haar stem. Hoogtepunt is het nummer 'Traag Omlaag' waarbij ze ongegeneerd kronkelend over het podium een orgasme bezingt, om vervolgens weer moeiteloos over te schakelen naar swingende covers van onder andere Stevie Wonder en Kenny Loggins. De muzikanten die haar omringen op toneel weten exact wat ze moeten doen op bas, drums en toetsen. Zowel ingetogen als super swingend geven ze de soul van Lucretia de juiste lading.
Een echte rode draad zoals in haar vorige shows valt niet makkelijk te ontdekken. Dat komt vooral door het oppervlakkige gebabbel waarmee de souldiva haar prachtige nummers met elkaar probeert te verbinden. Lucretia heeft een droom, vertelt ze aan het begin van de avond. Maar ze is soms blij dat alles zich in haar slaap afspeelt want de realiteit is soms best droevig. Fel als Martin Luther King spuugt ze vervolgens haar hersenspinsels over het publiek uit waarbij gelijkheid en rassenhaat cruciaal zijn. Hierin toont ze zich bedreven, net als in de monoloog over Wendy van Dijk die haar naam heeft gejat om als een te dik zwart personage de lachers aan haar wiegende kont te krijgen. Maar gaandeweg verliest de zangeres zich in gekeuvel over basale ergernissen zonder dat ergens een punt wordt gezet. Jammer: het haalt niet alleen de vaart uit de voorstelling maar doet ook haar komisch talent te kort door het gebrek aan inhoud. Lucretia moet gewoon blijven doen waar ze heel erg goed in is...en dat is zingen. Soul: graag, hoe meer hoe beter. Laat dat geforceerde cabaret in het vervolg dan maar zitten.
Helemaal mee eens. Blijf maar gewoon zingen. De gekeuvelde tussenstukken waren gespeend van humor en volkomen oninteressant. Haar zang daarentegen en de band vonden wij goed tijdens show in Zwolle.
