Tjitske Reidinga speelt de moeder mooi ingetogen. Als komisch talent kent het grote publiek haar vooral van haar hilarische rol in Gooische Vrouwen, maar dit keer houdt zij haar spel prachtig klein. Met haar slepende dictie en krachtige uitstraling overtuigt ze vanaf de eerste zin als eenzame moeder die haar dochter niet wil loslaten. Saar Vandenberghe heeft het moeilijker als Katelijne. Ze dartelt wel onbevangen over het toneel maar vooral haar ietwat autistische trekjes die haar personage complex maken, komen niet sterk tot uiting. Guy Clemens zet de simpele Remco ook wat kleurloos neer. Als de moeder zich uitspreekt tegen zijn relatie met haar dochter, toont hij nauwelijks emotie in zijn spel. Terwijl schrijfster Lot Vekemans zich juist graag onderscheidt door teksten over wringende verhoudingen en mensen die zichzelf gek maken met hun verlangens. Deze heftigheid gaat in Truckstop helaas nergens ongemakkelijk schuren.

Het decor is prachtig sober: het truckerscafé is niet meer dan een stapel kratjes, een tafel en twee stoelen, terwijl een langgerekte vangrail domineert op het podium. Carine Crutzen heeft als debuterend regisseur haar werk grondig gedaan, maar ook zij krijgt het niet voor elkaar om van Truckstop een echt grimmig en meeslepend drama te maken. Het is vooral te danken aan Tjitske Reidinga dat de voorstelling niet ten onder gaat aan voorspelbaarheid. Zij blijft een genot om naar te kijken.

Na afloop van de voorstelling in Hoofddorp krijgt Reidinga de Johan Kaart Prijs uitgereikt, een initiatief van theatermaker/regisseur/acteur John Lanting en impresario Jacques Senf. De jury roemt de actrice om haar mooie balans tussen schurende en hilarische karakters. 'Ook zonder woorden kan zij veel zeggen. Ze kan verschillende tegenstrijdigheden op haar gezicht laten zien. Daardoor zien we niet alleen wat ze als personage denkt, maar ook wat ze niet denkt, per ongeluk denkt of verdringt.'