Pien Koome
'Moeten wij niet eens ophouden met onszelf elkaar aan te doen?' Een dergelijke oneliner is kenmerkend voor de scherpe schrijfstijl van Maria Goos. Ook haar nieuwe voorstelling Doek! zit weer vol met eigentijdse dialogen die onderliggende miscommunicatie genadeloos blootlegt. Ze schreef het stuk speciaal voor Peter Blok en Loes Luca nadat de twee eerder samenwerkten op De Parade. Ook nu zijn de twee topacteurs bijzonder goed op dreef en volkomen aan elkaar gewaagd.
Doek! is een toneelstuk over een toneelstuk: Richard is een gevierd acteur maar ook een lastpak en een zuipschuit waardoor hij veel tegenspelers wegjaagt. Lies is één van de weinigen die tegen hem is opgewassen. Ze speelden jarenlang samen en waren ooit een stel. Maar Lies vertrok met een gynaecoloog naar de Cote d'Azur; nu is ze terug om de voorstelling te redden nadat Richard zich bij iedereen onmogelijk heeft gemaakt met zijn grillige gedrag. Ze stelt wel haar voorwaarden: hij moet de drank laten staan en zich keurig op tijd melden voor de repetities. Dat is natuurlijk behoorlijk veel gevraagd voor een man die overloopt van eigendunk maar zich tegelijkertijd wanhopig verliest in drank.
De wisselingen van personages zijn in eerste instantie even lastig maar dankzij routiniers als Blok en Luca valt alles snel op z'n plek. Het ene moment zijn Richard en Lies zichzelf en bekvechten ze over zijn vergane toneelglorie en haar burgerlijke bestaan. Door razendsnelle schakelingen zonder verkleedpartijen is het publiek het volgende moment getuige van repetities van het toneelstuk. Dat levert rake en zwartgallige dialogen op, waarbij Maria Goos als vanouds op dreef is en Blok en Luca hun grote (komische) talent kunnen etaleren met lekker vet aangezet spel. Regisseur Aat Ceelen weet exact hoe hij het tweetal kan laten excelleren: de timing is perfect en de voorstelling heeft vaart, humor en onderliggende schurende lagen.
Ondanks het drankverbod van Lies wordt er in Doek! flink gezopen. Dat levert hilarische scènes op als Loes Luca zich op de sofa werpt om zich met uitgestrekte arm bij te laten schenken. Ook Peter Blok is geweldig als de narcist die eigenlijk drinkt om zijn eenzaamheid te vergeten. Bovendien wordt het acteurswereldje op een speelse, maar vileine manier op de hak genomen. Slechts op enkele momenten wordt Doek! iets te clichématig en te weinig wrang. Maar dat dondert niet: het is een feest om Blok en Luca samen op het toneel te zien.
| 
