Mark Schmeitz
En naar Mary Poppins' eigen zeggen: "Zolang de wind niet draait, blijf ik op mijn plek". Vanmiddag is Mary in ieder geval met succes geland voor haar Nederlandse premiére.
Deze voorstelling in het Circustheater lijkt, net zoals haar twee meest recente voorgangers (Tarzan / Lion King), er voornamelijk op gericht om gezinnen met (jonge) kinderen naar het theater te lokken. Toch is Mary Poppins een volwassenere voorstelling dan het op het eerste gezicht lijkt. Dat komt enerzijds door de thematiek. Ook al gaat het om een klassiek (kinder)verhaal - het oorspronkelijke karakter Mary Poppins stamt reeds uit 1934 - de kern van het verhaal blijkt verrassend actueel te zijn. Vader Banks zet zijn carriére bij de bank op de eerste plaats waardoor hij zijn kinderen niet of nauwelijks op ziet groeien. Er is een supernanny - die her en der wat magie en hints in de rondte strooit - en een crisis bij de bank voor nodig om hem het belang van zijn gezin en opgroeiende kinderen te laten beseffen.
Bankencrisis? Mannen die hun carriére op een lager pitje zetten om meer 'qualitytime' met hun gezin door te kunnen brengen? Het zijn thema's waarmee we Dirk Scheringa en Wouter Bos de laatste maanden regelmatig in het nieuws zagen. De verhaallijn op zichzelf is niet heel diepgaand of gecompliceerd. Toch zal het thema - het vinden van een goede balans tussen materiaal en emotioneel welzijn - dus herkenbaar zijn voor menigeen, juist in de huidige tijd.
Het tweede punt waardoor de voorstelling volwassener te noemen is dan The Lion King en Tarzan ligt in de gebalanceerdheid. Genoemde voorstellingen begonnen beiden met een enorme openingsknaller waardoor de toeschouwer de eerste minuten, met name visueel, volledig overdonderd werd. Dat hoge spanningsniveau was echter onmogelijk een hele voorstelling lang te handhaven en zowel Tarzan als The Lion King verschoten hun krachtigste kruid als het ware reeds in deze openingsscéne. Mary Poppins komt weliswaar ook letterlijk uit de lucht vallen, maar de spanningsboog in zowel het verhaal als de spektakelmomenten zijn hier veel beter over de hele voorstelling gedoseerd. Daardoor wordt de toeschouwer wellicht niet al direct in het eerste deel meteen uit zijn stoel geblazen, hij wordt ongemerkt wél meegezogen in het verhaal.
In Mary Poppins arriveert de magische nanny per paraplu bij de familie Banks in Londen anno 1930. Met haar komst gebeurt er een hele reeks van wonderlijke dingen bij en met de familie, waarbij o.a. Mary's vriend de schoorsteenveger Bert betrokken is. Uiteindelijk weet Mary's levensvreugde ook de warmte in het gezin Banks terug te brengen. Daarmee is haar taak volbracht en kan ze met de wind meewaaien naar een volgend avontuur.
Hoewel de kern van het verhaal in tact blijft, is deze musicalversie zeker geen exacte kopie geworden van de film. Zo zijn niet alle nummers die de Shermann-broers voor de film schreven terug te horen in de musical. Anderzijds zijn er enkele nieuwgeschreven liedjes uit de pen van Georges Stiles en Anthony Drewe toegevoegd. De magie van Mary Poppins blijft echter recht overeind en deze productie weet dan ook minstens in dezelfde mate te betoveren als de filmklassieker dat deed.
Dat is dan zeker niet in de laatste plaats te danken aan Noortje Herlaar. Zij is als winnares van de "Op zoek naar"- reeks bij de Avro de derde hoofdrolspeelster op rij die door het publiek gekozen is. Het lijkt alsof Noortje geboren is om Mary Poppins te spelen. Met haar combinatie van vakkundigheid en ontwapenende charme is zij het kloppende hart van deze voorstelling.
Zij heeft daarbij het geluk door fantastische medespelers omringd te zijn. William Spaaij was voor velen de gedroomde Bert. Hij maakt de hooggespannen verwachtingen meer dan waar en dat op ogenschijnlijk moeiteloze wijze. Bijzonder knap. Zijn accent als Bert zal een regiekeuze zijn en lijkt soms eerder in de weg te zitten dan wat toe te voegen, maar op dat detail na is hij een innemende Bert die vooral spel- en danstechnisch volledig overtuigt. Bovendien is er sprake van een natuurlijke chemie tussen hem en Noortje, wat de voorstelling zeer ten goede komt. Zijn geweldige uitvoering van het nummer "Stap vooruit" in de tweede akte is zeker één van de hoogtepunten van de voorstelling.
Hugo Haenen en Maike Boerdam hebben de moeilijke taak het echtpaar Banks gestalte te geven. Hun nummers zijn geen showstoppers en hun karakters geen dijenkletsers. Niet de meest dankbare rollen die er zijn in musicalland. Hugo Haenen heeft in het verleden al meerdere malen bewezen uiterst betrouwbaar te zijn, juist in dit soort rollen en is dat ook nu weer. Hij en Maike vormen -om in sporttermen te spreken- een uiterst solide teambasis, waardoor de individuele kwaliteiten van anderen optimaal tot hun recht kunnen komen. Vakwerk.
Degenen die hier wellicht het meeste van profiteren zijn hun twee kinderen, Jane en Michael Banks. De kinderen maken duidelijk een grotere ontwikkeling door dan in de film en hebben waarschijnlijk van alle castleden ook nog eens de meeste speelminuten. Iris van Loen en Cas van Leeuwen, die bij deze premiére beide rollen vervulden, deden dit op fenomenale wijze. Het biedt hoop voor de toekomst, als de nog zwaardere kinderrollen voor Billy Elliot bezet moeten gaan worden, dat er nu al op zo'n hoog niveau gepresteerd wordt door de kinderen.
Zonder de rest van het zeer goed spelende en vooral dansende ensemble tekort te willen doen, zijn het Penny Vos als Vogelvrouwtje en Yvonne Valkenburg als mevrouw Bril die de meeste indruk maakten in hun bijrollen. Hoezeer de kwaliteit van musical de laatste jaren in de breedte gegroeid is, bleek echter met name uit de kracht van het hele ensemble. Dat het niet per definitie nodig is om voor een dergelijke kwaliteit de oceaan over te moeten steken maakten zij vanmiddag nogmaals duidelijk.
Deze Mary Poppins zal niet alleen een feestje voor ieder kind zijn, maar ook een brede glimlach bij vele volwassenen tevoorschijn toveren. Is het al niet vanwege de energieke cast aangevoerd door de charmante Noortje, dan wel door de prachtige choreografieën van Matthew Bourne of de soepele, geestige vertaling van Martine Bijl. "Ik blijf zolang de wind niet van richting verandert", zegt Mary in de voorstelling. Alles duidt erop dat Scheveningen zich derhalve op kan maken voor een langere periode waarin de wind uit dezelfde hoek zal blijven waaien: het oosten. En dat is tamelijk voortreffelijk !
In samenwerking met Musicalworld.nl
| 
