Theaterrecensies

Acda en De Munnik: rockmusical
Ren Lenny Ren te clichématig

Pien Koome
Het begint allemaal veelbelovend. Een prachtig decor, met twee etages die met elkaar verbonden zijn door een trap in het midden, zwoele verlichting en een platform vol muziekinstrumenten. De vleugel van Paul de Munnik staat glimmend klaar. Dan sjokt Thomas Acda het podium op. Zijn compaan hinkelt er achter aan met een kruk vanwege een blessure die hij vorige week in Maastricht opliep. De twee zijn zoals altijd volledig zichzelf. Acda op gympies in spijkerbroek, De Munnik in glimmende outfit. Tot zover is er nog niets aan de hand. Maar daarna ontaardt de rockmusical Ren Lenny Ren in een flauwe aaneenschakeling van clichés. Ondanks de prima uitgevoerde liedjes van het succesvolle duo verzandt de voorstelling in een saaie en voorspelbare show.

Op zich een initiatief dat waardering verdient: Acda en De Munnik wilden eens wat anders. Nadat ze jarenlang bejubeld zijn, op elk podium hebben gestaan en al hun cd`s voor recordverkopen zorgden, wilde het tweetal het eens over een andere boeg gooien. Dus werd Rob de Graaf aangetrokken voor een script over een stel beroemde muzikanten, dat toe is aan een jaartje rust. De songs die ze schrijven, worden tijdens hun sabbatical vertolkt door de jonge en nog onbekende artiest Lenny. Regisseur Ruut Weissman zou er een heuse rockmusical van maken. Maar dat is jammerlijk mislukt.

Aan de cast ligt het niet. Carice van Houten speelt pruilend een berekenend typje, dat het aanlegt met iedere succesvolle muzikant die ze tegenkomt, Frank Lammers is de dominante en schreeuwerige manager. Maar door de gebrekkige dialogen ontaardt deze rockmusical al snel in een serie dooddoeners van de bovenste plank en kunnen ook deze twee routiniers de boel niet redden.

Blijft over: een slap verhaaltje waarvan na tien minuten al duidelijk is tot welke `climax` het gaat komen. Voordat het zover is, wordt het publiek tweeënhalf uur geconfronteerd met flauwe grappen en gebrek aan spanning. De muzikanten zijn wel op dreef, net als Acda en De Munnik als ze gewoon muziek mogen maken. Voor hun muziekgenre geldt: je houdt er van of je haat het. Maar de liefhebbers zitten vast niet te wachten op zoveel overbodige onzin er omheen.