Taal wordt vaak gebruikt als instrument om verantwoordelijkheid te ontlopen. Of je nu debatten volgt in de Tweede Kamer, discussies op weblogs of koppen in de media, er wordt volop ingedekt en aangedikt. Terwijl er juist een schreeuwende behoefte is aan doorzien en doortasten. Is dat altijd al zo geweest, of valt het nu op omdat het gat steeds groter wordt tussen wat er aan de hand is en de manier waarop er gesproken wordt? Hans Aarsman trekt in Watjezegt een rookgordijn op uit zinnen.
